Piotr Rawicz

[.„] kto wie „prawdę" o smutku poety,który już użył wszystkich słów, które miał.I wie, że innych już w nim nie ma.Jak żołnierz, który oddał ostatni strzałi nie ma już kuli, aby rozbić własny czerep.Piotr Rawicz wkłada kartkę w wałki maszyny do pisania.
Zagląda do starych papierów, które przez wiele lat przepisuje.
Kim był kiedyś?
Kim jest teraz, tu, w Paryżu lat sześćdziesiątych?
Jest pisarzem, autorem powieści Krew nieba, która zszokowała francuski świat literacki.
Nikt do tej pory nie pisał w taki sposób o Zagładzie.
„Ta książka nie jest dokumentem historycznym” – stwierdza Rawicz i podważa kategorię świadectwa, bo interesuje go nie tyle „prawda”, ile język, który tej „prawdy” nie może wyrazić.
Interesuje go niemoc słów, to miejsce, gdzie język rozszczelnia się, odsłaniając szczelinę, w którą można (trzeba?) wpaść, by dotknąć istoty literatury.
Nie interesują go salony literackie ani poklask.
Interesuje go tylko pisanie.Jest grafo-manem – opętanym przez pismo.
Musi pisać, „siekać świat na drobniutkie elementy”, musi kreślić, ryć w kartce papieru, musi zbierać ścinki języka, pozostałości po niewypowiadalnym.
Bo pisać TRZEBA.
A kiedy kończy „pisanie”, zaczyna przepisywać swoje stare notatki, by jeszcze raz słowami przytwierdzić się do podłoża, do życia.Jest Polakiem, naturalizowanym Francuzem, lwowskim Żydem.
Jest emigrantem, „niepożądanym w PRL” korespondentem PAP-u i recenzentem „Le Monde'a”.
Ocalałym z Zagłady.Mnogość i migotliwość tożsamości Piotra Rawicza stała się wyzwaniem biograficznym.
Jak pisać o kimś, kto nieustannie zaciera ślady?
Jak opowiedzieć o całym życiu kogoś, kto ucieka przed wszelką totalnością i dopowiedzeniem?
Czy do się zapisać delikatną strukturę życioopowieści i jednocześnie zachować rumowisko słów?
A wreszcie: czy po życiu cudzym życiem biograf/biografka nadal jest sobą?