Beschorneria yuccoides Lilia meksykańska C12/80-100cm *T

Egzotyczna… Beschorneria yuccoides Lilia meksykańska To endemit górskich rejonów Meksyku (m.in.
stany Hidalgo, Puebla, Veracruz).
Rośnie na wysokościach od 2600 do 3400 m n.p.m., zasiedlając skaliste urwiska, kaniony oraz widne lasy sosnowo-dębowe i jodłowe.
Ta egzotyczna, wieloletnia roślina sukulentowa należąca do rodziny szparagowatych (Asparagaceae) swoim wyglądem przypomina jukę lub agawę, jednak w przeciwieństwie do nich posiada miękkie, skórzaste liście pozbawione ostrych kolców.
Jest ceniona na całym świecie za spektakularne, gigantyczne kwiatostany o koralowoczerwonej barwie.
Liście są bezogonkowe, skórzaste, wiotkie i przewieszające się w górnej części.
Górna powierzchnia gładka, dolna oraz brzegi blaszki wyraźnie szorstkie w dotyku, pokryte mikroskopijnymi ząbkami.
Zebrane w gęste rozety, szerokie, mieczowate, o szarozielonym lub niebieskawym odcieniu.
Dorastają do około 60–90 cm długości.
Kwiaty pojawiają się na przełomie wiosny i lata na monumentalnych, łukowato wygiętych pędach osiągających do 1,5–2 metrów wysokości.
Sam pęd oraz jaskrawe przysadki mają intensywny, różowoczerwony kolor, z których zwisają rurkowate, zielono-żółte kwiaty.
Ta niezwykła, przypominająca lilię roślina może rozrastać się w szerokie kępy zimozielonego listowia o szerokości i wysokości od 1 do 1,5 metra.
Jest to najbardziej odporna na mróz beschorneria.
Photo: Stan Shebs, CC BY-SA 3.0 , via Wikimedia Commons Beschornerie szczególnie cenione są przy tworzeniu efektu krajobrazowego, jaki dostarczają w ogrodach pustynnych lub utworzonych w stylu śródziemnomorskim.
Są to żywotne, przystosowujące się rośliny, zdolne do wzrostu w szerokiej gamie klimatów od umiarkowanego do podzwrotnikowego.
Aby zapewnić im osłonięte i ciepłe stanowiska, można to osiągnąć, uprawiając je w oparciu o ściany lub na dziedzińcach.
Rady ogrodnika: Kluczem do sukcesu jest uprawa pojemnikowa (tarasowa) i zimowanie w pomieszczeniu.
Poniżej znajduje się precyzyjne zestawienie najważniejszych parametrów uprawowych.
Stanowisko: w sezonie (maj – październik) pełna ekspozycja słoneczna (wystawa południowa lub południowo-zachodnia).
Cień powoduje wiotczenie liści i brak kwitnienia.
Zimą (listopad – kwiecień): Stanowisko maksymalnie jasne, jak najbliżej okna, aby zapobiec deformacji rozety.
Podłoże i drenaż: Roślina nie toleruje zastoju wody – nadmiar wilgoci uśmierca korzenie.
Podłoże mineralne i przepuszczalne.
Wymieszaj 1 część ziemi uniwersalnej z 1 częścią grubego piasku i 1 częścią perlitu lub drobnego żwiru.
Na dnie donicy musisz zastosować grubą warstwę keramzytu (minimum 20% objętości donicy).
Otwory odpływowe są obowiązkowe.
Podlewanie latem: Rzadkie, ale obfite - podlewaj wyłącznie wtedy, gdy cała bryła ziemi w donicy całkowicie wyschnie (w upały zwykle raz na 1–2 tygodnie).
Podlewanie zimą ogranicz do absolutnego minimum.
Raz na 4–6 tygodni wlej symboliczną ilość wody, aby korzenie całkowicie nie obumarły.
Nawożenie: Od maja do sierpnia, raz w miesiącu.
Stosuj wyłącznie nawozy do kaktusów i sukulentów (bogate w potas, ubogie w azot) w dawce zmniejszonej o połowę.
Mrozoodporność: Roślina znosi krótkotrwałe przymrozki do ok.
-7°C (starsze okazy do -10°C), ale tylko przy całkowicie suchym podłożu.
Termin schowania: Przenieś donicę do pomieszczenia jesienią, przed wystąpieniem pierwszych silniejszych przymrozków (zwykle koniec października lub listopad).
Warunki zimowania: Optymalna temperatura to 5–10°C.
Idealnie sprawdzi się chłodny ogród zimowy, jasna, nieogrzewana piwnica lub garaż z oknem.
Wystawianie wiosną: Bezpieczny termin to połowa maja (po "zimnych ogrodnikach").
Przez pierwsze dwa tygodnie trzymaj roślinę w lekkim cieniu, aby ostre słońce nie poparzyło liści odzwyczajonych od promieni UV.
W naszej ofercie rośliny o wysokości około 80-100 cm ukorzenione w 12-litrowych pojemnikach.
Poniżej przykładowa sadzonka 25 maja.
Opracowanie: MB