Bać się czy nie bać? Opowieści terapeutyczne (w.)

Czy można przełamać strach przed mówieniem, ciemnością lub burzą?
Czy złość mieszka za szafą?
Czy dorośli są empatyczni?
Jak znaleźć sposób na coś, czego się nie lubi?
To tylko niektóre z pytań zadawanych przez bohaterów bajek Klaudii Giese-Szczap – psychologa z wieloletnim doświadczeniem w terapii dzieci i młodzieży.„Bać się czy nie bać?” to zbiór kilkunastu opowieści terapeutycznych, napisanych z myślą o dzieciach, przeżywających rozmaite trudności.
Bajkowy świat jest przedstawiony z dziecięcej perspektywy.
Bohaterami opowieści są dzieci, a czasem zwierzęta, które uczestniczą w sytuacjach, mogących wzbudzać w nich lęk.
Poprzez identyfikację z bohaterami bajek dziecko może nauczyć się rozpoznawać swoje emocje i poradzić sobie ze strachem lub z niepokojem.Bajki przeznaczone są dla dzieci w wieku od pięciu do dwunastu lat, lecz mogą z nich korzystać również dzieci starsze, a nawet dorośli, gdyż dotykają one wielu ważnych spraw.
Poruszają problem rozmaitych lęków, trudności, pokazują, jak można sobie z nimi radzić.Jestem psychologiem od wielu lat.
Prowadzę terapię dzieci, nasto­latków, a także dorosłych.
Mam nadzieję, że wielu z nich pomogłam.
Pewnego razu, prowadząc zajęcia, odkryłam, co „słowo pisane”, wymyślanie historii dla konkretnych osób, wnosi do terapii.
Zaczęłam tworzyć bajki dla swoich pacjentów.
Miałam już wcześniej doświadczenie w pisaniu takich opowiastek, można by powiedzieć – prywatne, ale o tym za chwilę.
Chciałam, by dzieci mogły identyfikować się z bohaterami, którzy mieli podobne jak one problemy i sobie z nimi poradzili.
Świat w tych opowieściach często przedstawiam z dziecięcej perspektywy.
Fabuła moich bajek była i jest związana z różnymi sytuacjami, które mogą być nieprzyjemne dla uczestniczących w nich osób lub zwierząt.
Głównymi bohaterami opowieści są najczęściej dzieci, a czasem zwierzęta, doświadczające różnych emocji.
Bajkowe postacie pokazują, jak można poradzić sobie ze strachem lub z niepokojem, jak warto się zachowywać, by nie sprawiać przykrości innym osobom.Wiele z napisanych przeze mnie bajek było dedykowanych konkretnym dzieciom, które miały różne trudności.
Dostawały ode mnie teksty, a rodzice czytali im je w domu.
Z informacji zwrotnych od rodziców (otrzymywanych w późniejszym czasie) wynikało, że dzieci były bardzo zadowolone, a bajki im się podobały.
Ich lektura pozwalała na odreagowanie napięć, na poradzenie sobie ze słabościami.Od Autorki