Rubus nepalensis Jeżyna nepalska /P9 *K25

Unikatowa, płożąca...
Jeżyna nepalska łac.
Rubus nepalensis  To gatunek wiecznie zielonej jeżyny, endemiczny dla Nepalu i Himalajów w Indiach.
W przeciwieństwie do typowych malin nie rośnie pionowo, lecz tworzy gęste, niskie dywany na ziemi.
Dorasta do około 1 m średnicy i do 10-20 cm wysokości.
Kwiaty są obupłciowe, co oznacza, że ​​ma zarówno kwiaty żeńskie, jak i męskie, pojawiają się na początku lata.
Owoce są jadalne, mają kolor od pomarańczowego do jaskrawoczerwonego i słodko-kwaśny smak.
Można je jeść na świeżo lub dodawać do przetworów.
Jej pędy są pokryte miękkimi, purpurowymi włoskami (nie ostrymi kolcami), które nadają jej unikalny, "pluszowy" wygląd.
Liście trójlistkowe, ciemnozielone i błyszczące.
W łagodniejsze zimy pozostają na roślinie, w mroźniejsze mogą opadać.
Radosne liście i stosunkowo duże kwiaty sprawiają, że jest to jedna z ładniejszych, karłowatych odmian Rubus.
Roślina rzadko pojawia się w ogrodach, ale może być polecana jako niska roślina okrywowa na osłonięte, półcieniste zbocza itp.
Idealna do zadarniania powierzchni pod drzewami, na skarpach lub w ogrodach leśnych.
Jeżyna nepalska najlepiej prezentuje się w zestawieniach naśladujących naturalne runo leśne.
Ponieważ lubi półcień i wilgotne, przepuszczalne podłoże, warto łączyć ją z roślinami o podobnych wymaganiach.
Tworzy niski, poziomy dywan, więc świetnie komponuje się z roślinami o pionowym pokroju lub dużych liściach, np.
paprociami, funkiami, czy tawułkami.
Zanim jeżyna nepalska w pełni ruszy z wegetacją po zimie, miejsce pod drzewami mogą ozdobić wczesne kwiaty cebulowe: szafirki, krokusy, przebiśniegi albo cebulice.
Jeśli chcesz stworzyć "jadalny zakątek" w cieniu, posadź ją w towarzystwie poziomek i czosnku niedźwiedziego.
Poniżej z Botanical Garden w Berlinie: Photo: Daderot, Public domain, via Wikimedia Commons Rady ogrodnika: Stanowisko: Najlepiej czuje się w półcieniu, ale poradzi sobie w słońcu, o ile podłoże będzie stale wilgotne.
Gleba: Preferuje ziemię przepuszczalną, próchniczą i lekko kwaśną.
Nie lubi stojącej wody.
Mrozoodporność: Choć radzi sobie w polskim klimacie, jej mrozoodporność (do ok.
-12'C) sprawia, że jest rośliną wymagającą uwagi w chłodniejszych regionach kraju.
To sprawia, że jej uprawa jest swoistym wyzwaniem i wyróżnikiem dla ogrodnika.
Ochrona przed mrozem: Stroisz (gałęzie iglaków) - połóż na pędach gałązki świerkowe lub sosnowe.
Jest to świetna metoda, ponieważ zatrzymuje śnieg, który jest najlepszą naturalną izolacją.
Słoma lub suche liście - można nimi luźno przykryć całą kępę rośliny.
Zabiegi wykonaj dopiero po pierwszych przymrozkach (zazwyczaj w listopadzie), aby roślina mogła się zahartować.
Zbyt wczesne okrycie może spowodować gnicie pędów pod wpływem wilgoci.
Rzadko choruje i zazwyczaj nie jest atakowana przez typowe szkodniki malin.
W naszej ofercie rośliny ukorzenione w pojemnikach o średnicy 9 cm.
Opracowanie: MB     Recenzje