Lapageria rosea C2/50cm *K12w9

Egzotyczne pnącze...
Lapageria rosea Nie ma wątpliwości , że Lapageria rosea to jeden z najbardziej charakterystycznych gatunków roślin chilijskich.
Jej kwiaty zachwycają urodą i to właśnie dzięki nim gatunek ten został oficjalnie ogłoszony w XX wieku kwiatem narodowym Chile.
Naturalny zasięg Lapageria rosea ogranicza się całkowicie do Chile i rozciąga się od Parku Narodowego Fray Jorge w regionie Coquimbo, na południe do Puerto Montt w regionie Los Lagos.
Ma zakres wysokościowy od poziomu morza do 1000 m n.p.m.
Preferując obrzeża lasów, jest najliczniejszy na południu swojego zasięgu w wilgotnych lasach, szczególnie w lasach nadmorskich, gdzie jest związany z florą drzewiastą, która niezmiennie obejmuje Aextoxicon punctatum, Gevuina avellana, Laurelia sempervirens, Lomatia dentata, Luma apiculata, Nothofagus obliqua, Persea lingue i Rhaphithamnus spinosus .
Lapageria rosea jest uznawana za gatunek zagrożony w swoim naturalnym środowisku.
Już w 1971 roku rząd Chile oficjalnie ogłosił ten gatunek jako "poważnie zagrożony wyginięciem".
Od 1977 roku, kiedy została kwiatem narodowym, jej ochrona prawna została jeszcze bardziej zaostrzona.
Zrywanie kwiatów, niszczenie roślin oraz ich sprzedaż z naturalnych siedlisk jest w Chile nielegalne.
Dopuszczalny jest jedynie handel okazami pochodzącymi z certyfikowanych hodowli (szkółek).
W Europie wszystkie dostępne w sprzedaży sadzonki pochodzą z legalnych upraw szklarniowych i ich posiadanie jest w pełni zgodne z prawem.
To egzotyczne, zimozielone pnącze jest nazywane również dzwonkiem chilijskim.
Słynie z wyjątkowo trwałych, woskowatych kwiatów, stosunkowo dużych (do 8 cm długości), o dzwonkowatym kształcie, które w naturze mają intensywnie czerwony kolor, choć występują też odmiany różowe i białe.
Kwitnie zazwyczaj od późnego lata do późnej jesieni, a w odpowiednich warunkach jej kwiaty mogą utrzymać się nawet do zimy.
Najobfitsze kwitnienie przypada na wrzesień i październik.
W uprawie domowej lub w ogrodach zimowych roślina może zakwitać już w lipcu i kontynuować proces aż do grudnia, a sporadycznie nawet do marca.
Pojedyncze dzwonkowate kwiaty są bardzo trwałe i woskowate, dzięki czemu zdobią pnącze przez wiele tygodni.
Choć wizualnie są oszałamiające – wyglądają jak wyrzeźbione z wosku lub porcelany – natura nie wyposażyła ich w aromat.
Roślina wytwarza jadalne jagody, nazywane potocznie „ogórkami”, które są bogate w witaminę C.
Owoce to podłużne, owalne jagody o długości ok.
5–6 cm, z grubą, zielonkawą lub żółtawą skórką.
Są jadalne i cenione za słodki, orzeźwiający smak.
Miąższ jest soczysty, a w środku znajdują się liczne drobne nasiona.
W Chile nazywa się je czasem copihues (tak jak kwiaty).
Choć smaczne, rzadko spotyka się je w masowej sprzedaży.
W warunkach domowych lub w oranżerii Lapageria owocuje rzadko, ponieważ wymaga zapylenia krzyżowego (potrzebujesz dwóch różnych genetycznie okazów) oraz specyficznych zapylaczy (w naturze są to kolibry).
Jeśli jednak uda Ci się doprowadzić do owocowania, owoce dojrzewają bardzo długo – nawet kilka miesięcy.
Roślinę uważa się za jedną z najpiękniejszych pnących roślin świata.
Photo: I, KENPEI, CC BY-SA 3.0 , via Wikimedia Commons Warto wiedzieć, że...
rodzaj ten obejmuje tylko jeden gatunek.
Jest nim właśnie to pnącze, któremu nadano nazwę na cześć Józefiny, cesarzowej Francji, która urodziła się jako Marie Josèphe Rose Tascher de la Pagerie.
Botanicy Hipólito Ruiz López i José Antonio Pavón, opisując roślinę w 1802 roku, postanowili w ten sposób uhonorować jej wkład w rozwój nauk przyrodniczych.
Józefina była znaną kolekcjonerką rzadkich roślin i pasjonatką botaniki.
W swojej posiadłości Château de Malmaison pod Paryżem stworzyła jeden z najwspanialszych ogrodów tamtych czasów, w którym gromadziła egzotyczne gatunki z całego świata.
W medycynie ludowej Mapuczów (rdzennych mieszkańców Chile) wyciągi z korzeni stosowano jako środek napotny, moczopędny oraz wspomagający leczenie chorób wenerycznych i reumatyzmu.
Korzenie były też bazą do naparów lub syropów o specyficznym, lekko ziołowym aromacie.
Photo: Eric Hunt, CC BY-SA 4.0 , via Wikimedia Commons Rady ogrodnika: Uprawa lapagerii w polskim klimacie jest wyzwaniem i zazwyczaj odbywa się w donicach lub ogrodach zimowych, ponieważ roślina nie jest w pełni mrozoodporna (znosi spadki jedynie do ok.
-5°C).
Stanowisko: Preferuje miejsca osłonięte i półcieniste.
Ważne jest, aby jej „stopy” (system korzeniowy) znajdowały się w cieniu i chłodzie, podczas gdy pędy mogą piąć się ku światłu.
Podłoże: Wymaga gleby żyznej, przepuszczalnej, o lekko kwaśnym odczynie (pH 6-6,5) i niskiej zawartości wapnia.
Podlewanie: Potrzebuje stałej wilgotności podłoża i wysokiej wilgotności powietrza.
Zaleca się podlewanie miękką wodą (np.
deszczówką) i zraszanie.
Wzrost: Pamiętaj, że lapageria wspina się, owijając pędy przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
Zapewnij jej ażurową podporę (np.
siatkę lub cienkie tyczki), bo młode pędy są dość delikatne.
Jako pnącze może osiągać od 4 do nawet 10 metrów długości.
Stanowisko: Zbyt duża ilość bezpośredniego słońca może hamować kwitnienie; roślina najlepiej czuje się w jasnym cieniu.
Przesadzanie rośliny: Metoda „bryły”: Nie otrzepuj starej ziemi z korzeni.
Przenieś całą bryłę korzeniową do nowej donicy (tzw.
przesadzanie z przełożeniem), aby nie uszkodzić delikatnych włośników.
Rozmiar donicy: Wybierz donicę tylko o 2–3 cm szerszą od obecnej.
Lapageria lepiej rośnie, gdy ma ciasno w korzeniach – zbyt duża ilość nowej ziemi może nasiąkać wodą i prowadzić do gnicia.
Drenaż to podstawa: Na dno wsyp solidną warstwę keramzytu (2–3 cm).
Korzenie muszą mieć wilgoć, ale nigdy nie mogą stać w wodzie.
Podłoże: Użyj mieszanki dla roślin kwasolubnych (np.
ziemia do azalii lub rododendronów) wymieszanej z perlitem lub korą sosnową.
Głębokość: Posadź ją na tej samej głębokości, na której rosła wcześniej.
Ważna uwaga: Po przesadzeniu roślina może na chwilę „stanąć” w miejscu, bo będzie regenerować system korzeniowy - to normalne.
Zimowanie": Uwielbia chłodne zimowanie (7–12°C).
W naszej ofercie rośliny o wysokości około 50 cm ukorzenione w 2-litrowych pojemnikach.
Poniżej przykładowe sadzonki 30 marca.
Opracowanie: MB Recenzje