Publicystyka żagarystów. Antologia

To pierwszy tak obszerny wybór publicystyki ze środowiska wileńskich Żagarów.
Obejmuje niemal całą dekadę 1930‒1940, w której byli aktywni jako formacja.
Zainteresowania młodego Czesława Miłosza, Jerzego Zagórskiego, Henryka Dembińskiego i innych wychodziły daleko poza sprawy literackie – w politykę, historię, życie społeczne i obyczajowe dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz współczesnej im Rzeczypospolitej.
Dyskutowano modne idee Zachodu i kresowy prowincjonalizm, recenzowano literackie nowości i krytykowano fałszywe kanony, polemizowano z kapitalizmem i forsowano syndykalizm rewolucyjny, zwalczano ksenofobię i antysemityzm, by w jego miejsce proponować wielokulturowość i socjalizm.
A wszystko to w przeczuciu nieubłaganie nadchodzącej katastrofy.
Te dawne spory, sprzed niemal stu lat, uderzają swoją aktualnością.
Znowu w obliczu wojennych zagrożeń analizujemy swoją pozycję w Europie, kłócimy się o polskość, snujemy mrzonki o wielkości i korygujemy ducha naszej wspólnoty.
Niektórych odpowiedzi nie musimy wymyślać na nowo – już dawno temu udzielili nam ich młodzi żagaryści.