Apokalipsa i inne wiersze

„Apokalipsa i inne wiersze” to zbiór pozornie zwykłych utworów, zbudowanych według prostego konceptu, lecz poruszających trudne tematy.
Są one wyznaniem osoby starszej, zaklętej w przemijalności czasu, która wiele przeżyła, zobaczyła i doświadczyła życia w różnych odcieniach.
Autor łączy zwyczajne, codzienne sytuacje z problemami wyższego rzędu.
Miłość, starość, nostalgia, melancholia, samotność – to tylko niektóre motywy, wokół których zogniskowana jest problematyka tomiku poetyckiego.
W wierszach obecne jest pełne uczucia wspomnienie przeszłości, ale także spojrzenie w przyszłość z nadzieją i akceptacją.
Wśród zmagań z radzeniem sobie z lękiem i niepewnością ważne miejsce zajmuje natura, będąca lustrem stanów emocjonalnych człowieka i jego wewnętrznych przeżyć.
Natura, w której nie ma fałszu ani sztuczności, która swoim bogactwem różnorodności i zarazem prostotą wzbudza zachwyt, podziw, a jednocześnie wywołuje smutek, żal i przygnębienie.Podmiot liryczny jako baczny obserwator otaczającej go rzeczywistości, wrażliwy na detal, wprowadza Czytelnika w świat utkany różnymi dźwiękami, odgłosami i barwami.
Choć wśród tych barw dużo miejsca zajmuje szarość, to właśnie drobne elementy oraz zwykłe, niepozorne zdarzenia, które tworzą codzienność, mają moc nadawania życiu sensu i wzbudzania poczucia szczęścia.Świat się kończy po trochu, po cichu.Świat się kończy boleśnie uparcie.Było, minęło.
Co minęło, nie ma.Trudno o zgodę, ale próżny opór.Jesień się czai za najbliższym węgłemZ całym majdanem smutków i przykrości.Rąk czuły dotyk, cichy szept nad ranem,Dobre spojrzenie pełne życzliwości.Nie słychać ptaków.
Wiosna z całą mocąPozimowymi rządzi ogrodami.W dorobku literackim Ignacego Zajączkowskiego znajdują się następujące tomiki poetyckie: „Skrzydła motyla” (2003), „Gra” (2005), „Miejsca i mity” (2007) oraz „Chwile i miesiące” (2019).