Wyobrażone tożsamości. Dyskursy wspólnotowe w kinie polskim

O czym świadczy niepohamowany apetyt bohaterek w kinie polskim?
Dlaczego Polki nie umierają na filmowym ekranie?
Czy bohater filmów Andrzeja Wajdy to bohater romantyczny czy histeryczny?
Czy postkolonialne fantazje mogą uratować polską męskość w kryzysie?
Czy polskie kino popularne przepracowuje narodowe traumy?
Na te i wiele innych pytań można znaleźć odpowiedź w tomie Wyobrażone tożsamości.
Dyskursy wspólnotowe w kinie polskim.
Zamieszczone w nim eseje powstały w latach 1989–2018, a większość z nich została opublikowana w wydawnictwach anglojęzycznych.
Przedmiotem zawartych w nich rozważań jest kanon kina polskiego oraz jego obrzeża, a inspiracji metodologicznych dostarczają teorie genderowe, postkolonialne, teoria afektu oraz psychoanaliza.
Zaprezentowane analizy wyrastają z przekonania, że kino narodowe tworzy „wyobrażoną wspólnotę” w rozumieniu Benedicta Andersona, w której obrębie nieustannie dochodzi do tektonicznych wstrząsów i przemieszczeń.