Mały korpus - wielkie wyzwania / Small corpora - big challenges

Najczęściej używamy dużych korpusów, ale jesteśmy twórcami małych.
Dostępna literatura dotyczy jednak głównie dużych korpusów i sposobów ich wykorzystania.
O małych korpusach wspomina się najczęściej przy okazji definiowania dużych, ale nawet jeśli przygotowywany mały korpus wydaje nam się czymś ulotnym czy jednorazowym […], to warto go opracować tak, aby miał szansę na powtórne wykorzystanie i rozwijał możliwości architektury korpusowej.Na rynku wydawniczym nie spotkamy wielu książkowych publikacji na temat małych korpusów, nie ma ich wiele na rynku anglosaskim, nieobecne są także w Polsce.
Przywiązywanie małej wagi do tego typu materiałów okazuje się jednak błędem.
Praca prof.
Zaśko-Zielińskiej wykazuje wagę i znaczenie małych korpusów w praktyce językoznawczej, zapoznaje czytelnika z typem działań, które okazują się kluczowe dla analiz językoznawczych, ich zastosowań oraz wniosków z nich wypływających.(z recenzji prof.
dr hab.
Barbary Lewandowskiej-Tomaszczyk)Monika Zaśko-Zielińska kieruje Zakładem Lingwistyki Korpusowej w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego.
Interesuje się genologią lingwistyczną, lingwistyką korpusową i lingwistyką kryminalistyczną.
Jest autorką i współautorką monografii Przez okno świadomości: gatunki mowy w świadomości użytkowników języka (2002), Listy pożegnalne: w poszukiwaniu lingwistycznych wyznaczników autentyczności tekstu (2013), współredaktorką (wraz z K.
Kredensem) tomu Lingwistyka kryminalistyczna.
Teoria i praktyka (2019) oraz współautorką pracy Od rozmowy do korpusu (wraz z A.
Majewską-Tworek, M.
Śleziak i A.
Tworkiem).
Jej współpraca z Clarin-PL zaowocowała przygotowaniem najstarszego zasobu (Mowa Wrocław) do wyszukiwarki danych konwersacyjnych Spokes w ramach prac zespołu Pracowni Polszczyzny Mówionej IFP UWr kierowanej przez Annę Majewską-Tworek.
W ramach grantu NCN-u przygotowała Polski Korpus Listów Pożegnalnych, co stało się inspiracją do przyjrzenia się metodologii tworzenia małych korpusów, a zwłaszcza możliwościom dokumentowania języka pisanego w odmianie nieoficjalnej na podstawie korespondencji prywatnej.
Zapoczątkowało to koncepcję Polskiego Korpusu Korespondencji Prywatnej (praca w zespole z K.
Wabnicem i J.
Krzywdzińskim), który powstaje dzięki współpracy ze studentami i doktorantami UWr.