Antonina Balerina

Zaskoczony, odwrócił głowę w stronę, z której dobiegłapropozycja.
A może raczej rozkaz – tak odebrał te słowa,wypowiedziane z jakąś trudną do określenia mocą.
Mówiłaje czternastoletnia dziewczyna, która teraz patrzyła policjantowiprosto w oczy, a w jej wzroku było coś hipnotyzującego,coś, co nakazywało posłuszeństwo.– Oczywiście – zgodził się nieswoim głosem.– Bardzo się cieszę – odpowiedziała dziewczynka.Jej twarz ozdobił delikatny uśmiech.
Otworzyła drzwi i poszłapierwsza.
Piotr uznał, że jest w niej coś nienaturalnego.Szedł posłusznie o krok za nią, nie mogąc oderwać od niejwzroku.(fragment)Antonina nie mogła zapobiec temu, co się musiało zdarzyć.Była bezradnym świadkiem wielu okropności.
Ale podjęłapróbę naprawienia zła, w sobie tylko właściwy sposób…