Zawiła beztęsknota

„Zawiła beztęsknota” to dzieło osoby wrażliwej, niekiedy wręcz z przedrostkiem nad-, nieprzepadającej za światłami jupiterów, dla której słowa są ukojeniem i odpuszczeniem, ale też odzwierciedleniem jej wiary w wielość uniwersum i więzi z nimi.
Jak sama mówi, "„Zawiłej beztęsknoty” nie byłoby, gdyby nie ludzie, którzy stawali na mojej drodze.
Ci, którzy wciąż na niej są, i Ci, którzy z różnych powodów z niej zeszli.
Ten tomik jest zapisem nie tylko moich myśli, ale także echem wielu głosów, które towarzyszyły mi w tej drodze.
Każdy wiersz, każde słowo są w pewien sposób utkane z chwil i ludzi, którzy mnie kochali, wspierali, inspirowali, ale też tych, którzy mnie zawiedli, rozczarowali i zranili.
Moje słowa są bowiem odzwierciedleniem moich emocji: tych, które sama przeżyłam oraz tych, które zaobserwowałam i pożyczyłam".Justyna Kowalska – teatrolożka i producentka teatralna, urodzona w Łodzi w 1992 roku.
Mieszka i pracuje w Warszawie.
Od dziecka związana z teatrem i, mimo upływu lat, nadal w tym teatrze szczerze zakochana.
Chciała być aktorką, szybko zrozumiała, że zdecydowanie lepiej czuje się w mroku kulisy niż świetle sceny.
Na liście jej marzeń jest reżyseria.
Typ nadwrażliwca, z którym czasem trudno wytrzymać, zdecydowanie zyskuje przy bliższym poznaniu.
Cytując Szymborską, "jej znaki szczególne to zachwyt i rozpacz".
Pisze, bo w słowach znajduje ukojenie i odpuszczenie.
W poprzednim życiu była wiedźmą, albo astronautką.
W wolnych chwilach wraca do "Krótkiej historii" czasu Stephena Hawkinga, bo wierzy w światy równoległe i wpływ Księżyca na codzienność.
Za kilka lat chciałaby zamieszkać w Corralejo i prowadzić kawiarnio-księgarnię.
Na co dzień kieruje się zasadą: najpierw czułość.