Białe wiersze

"Białe wiersze" to zaduma dojrzałego człowieka nad światem, życiem: „Życie, po co jest”?
Człowieka, który uświadomił sobie, że żyje w niepojętym, a otaczający świat pełen jest bolesnych pułapek i ludzi z „gatunku” homo homini lupus, którzy zatracili dobro, stając się ubogimi duchem.
„Ludzie są jak niewidomi na wzgórzu,/ jak otępiali w rozumie i głusi w ciszy”.
Ale jest to też człowiek, który mimo wszystko pielęgnuje w sobiewiarę, że jednak „(...) życie zależy od nas”."Białe wiersze" to zaduma dojrzałego człowieka nad światem, życiem: „Życie, po co jest”?
Człowieka, który uświadomił sobie, że żyje w niepojętym, a otaczający świat pełen jest bolesnych pułapek i ludzi z „gatunku” homo homini lupus, którzy zatracili dobro, stając się ubogimi duchem.
„Ludzie są jak niewidomi na wzgórzu,/ jak otępiali w rozumie i głusi w ciszy”.
Ale jest to też człowiek, który mimo wszystko pielęgnuje w sobiewiarę, że jednak „(...) życie zależy od nas”.