Do prostego człowieka

W tym audiobooku, słynny, antywojenny wiersz Juliana Tuwima kolejno interpretują: Andrzej Ferenc, Julia Mika, Kamil Pruban i Tomasz Urbański.
Wiersz Juliana Tuwima „Do prostego człowieka” jest protestem poety przeciwko wojnie, daje w nim dowód swych pacyfistycznych i antymilitarnych poglądów.
Każda wojna jest zła, każda toczy się w interesie imperialistów, którzy powołując się na ojczyznę, boga i honor (a obecnie także na obronę demokracji, praw człowieka oraz walkę z terroryzmem – przypis wydawcy) starają się skłonić do walki prostego człowieka.
Wysyłają na śmierć tysiące niewinnych ludzi.
[wypracowanie.edu.pl] Wiersz ten został opublikowany 27 października 1929 roku na łamach dziennika „Robotnik”, wydawanego w Warszawie.
Niedługo po jego publikacji prokuratura wszczęła przeciwko Tuwimowi i „Robotnikowi” postępowanie karne argumentując, że: „W wierszu tym autor wzywa żołnierzy, ażeby w razie wojny, w razie wezwania do obrony Ojczyzny, rzucali broń i odmawiali posłuszeństwa wbrew nakazaniom przysięgi.
Wiersz ten ma za zadanie szerzenie zdrady wśród wojska i przygotowanie gruntu, nie tylko do dezercji z szeregów, ale i do jawnego buntu przeciwko władzom wojskowym i państwowym w wypadku wybuchu wojny.
Jednocześnie wiersz ten podburza masy żołnierskie przeciwko innym warstwom narodowym przez twierdzenie, że służbę wojskową pełnią po to, ażeby w razie wojny bronić interesów warstwy posiadającej” [cytat za histmag.org].
Postępowanie to zostało jednak umorzone.
Tuwim zwraca się w swoi wierszu do tytułowego prostego człowieka, osoby niewykształconej.
Właśnie takie osoby najczęściej padają ofiarami propagandy i populistycznych haseł.
W wypadku wojny, najwięcej traci właśnie zwyczajny człowiek, chłop czy robotnik, który musi płacić zdrowiem lub życiem za ideały, z którymi się nie identyfikuje.
Bogacze i inteligencja z łatwością unikają walki, nigdy nie znajdują się na pierwszej linii frontu.Autor sprzeciwia się wszelkim wojnom.
Służą one wyłącznie korzyściom rządzących i najbogatszych warstw społecznych.
Mają na celu zdobycie terenów bogatych w surowce naturalne lub zawarcie korzystnych umów handlowych.
Bogacze nie mogą jednak wygrać wojny samodzielnie, potrzebują wojska, złożonego z prostych ludzi, którzy w żaden sposób nie skorzystają na wygranej.Elity stosują zakłamaną propagandę, aby nakłonić obywateli do walki.
Wmawiają społeczeństwu, że wojna jest prowadzona w wyższym celu.
Z rządzącymi współpracują religijni przywódcy, którzy twierdzą, że walka została pobłogosławiona przez Boga i jest zgodna z jego wolą.
W proces oszukiwania społeczeństwa włączają się również media i artyści.
O wojnie pisze się w gazetach, przywoływane zostają symbole narodowe oraz wzniosłe momenty z historii narodu.
Prości ludzie tracą więc rozum, poddają się atmosferze uniesienia i mobilizacji do walki.
Żołnierze są obrzucani kwiatami przez swoje matki i narzeczone, które są dumne z odwagi mężczyzn.Tuwim próbuje nakłonić społeczeństwo do buntu i ukazać kłamstwa wojennej propagandy.
Każe prostemu człowiekowi uderzyć karabinem w uliczny bruk, nie zgadzać się na walkę, która nie przyniesie mu żadnych korzyści.
Widzi w takiej postawie społeczeństwa nadzieję na zachowanie pokoju na świecie.
Elity, pozbawione wojska, nie będą w stanie wywoływać wojen.
Poeta zrywa z patriotycznym hasłem „Bóg – honor – ojczyzna”.
Próbuje uświadomić prostym ludziom, że mają prawo troszczyć się o własne dobro i nie przyjmować bezkrytycznie słów rządzących.
[Adrianna Strużyńska, poezja.org] Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.Projekt okładki: Karolina Lubaszko.