„ku czci plemienia świecącego w nocy

Wieś, będąca źródłem twórczości Nowaka, została utracona.
Bezpowrotnie.
[…] Co może zrobić poeta, by ocalić własne plemię?
Musi wymyślić miejsce, w którym jasność tego plemienia będzie świecić pełnym światłem.
Odnajduje je w słowie, w wytworzonym przez siebie świecie.
Inaczej mówiąc, odzyskać tę wieś można tylko poprzez artystyczną pamięć i wyobraźnię, przekształcając ją w prywatny – ale uniwersalny – mit, artystyczny mit kulturowy, wyposażony zewnętrznie z całą drobiazgowością i pieczołowitością w realne bytowe kształty i realne, żywe postaci.
[…] W przedziwny sposób z archaicznym ludowym animizmem, totemizmem nawet – miesza się w twórczości Nowaka […] chrystianizm, gdyż w centrum najgłębszych Nowakowych wyobrażeń i przekonań religijno-metafizycznych tkwi misterium Golgoty, które ogarnia tutaj cały świat istot żywych […].
Nowakowe sacrum – a więc cały Nowakowy wszechświat – przeniknięte jest cierpieniem.
[…] Nowak jest jednym z najbardziej religijnych poetów polskich, chociaż z żadną określoną religią nie można jego poezji utożsamić, ani w całości z niej wywieść.
Znajduje się ta poezja jakby na przecięciu wielu religii, ukrywa wewnątrz wiele religijnych nawarstwień.
Wyraża przeżycia stanowiące jądro i być może podstawę wszystkich religii.
Numinosum, będące, wedle nowszych religioznawców, fundamentem wszelkiego religijnego sacrum.Stanisław Balbus