Pełnia

CREDODzisiaj, gdy drzewo wiadomościdobrego i złegoPłonie w marmurowym kominkuA zakazane owoce zalegają stertamiNa straganach przekupniówI nawet wąż starodawnyZostał udomowionyProrocy muszą milczećWszak ich mowy są tak niepoprawneTomik „Pełnia” ma charakter podsumowujący, zupełnie jakby podmiot liryczny próbował spojrzeć z dystansem na to, co było jego udziałem do tej pory.
Podkreślają to nie tylko pojawiające się w wielu utworach atrybuty czasu; widać to również w lirykach miłosnych czy nawet tych refleksyjnych.
Nad całym zbiorem unosi się lekka melancholia, chwilami spuentowana dosyć gorzkim komentarzem czy konstatacją, że tak naprawdę wszystko to, co miało się wydarzyć w życiu podmiotu lirycznego, już się wydarzyło.
A tym, co pozostaje niezmienne i wciąż żywe, jest poezja, unieśmiertelniająca wszystko.