Po lekku

Bohater wierszy Muszyńskiego z nostalgiczną czułością i po poetyckim węchu – prawie jak jego pies – „chodzi ścieżkami z dawnych lat”.Po lekku, w samotności, zagląda m.in.
do piwnic, gdzie „plastikowe choinki i depresyjne sreberka”.
W oddali tlą się jeszcze wspomnienia z anarchizujących z lekka lat szkolnych.
W uszach pobrzmiewa jeszcze piosenka o bursztynku znalezionym na plaży, gdy tymczasem wzywa tzw.
dorosłość.Na szczęście (swoje i nasze) Muszyński „kręci lekki jak ze starych rycin świat jak piłkę do kosza”.
I często trafia nim w samo sedno.Wojciech BrzoskaPublikacja powstała dzięki wsparciu finansowemu Instytutu Literatury w ramach Tarczy dla Literatów