Gościć sójki

Z ust poezji Kaliny Jaglarza mówią zwierzęta i uchodźcy przy białoruskiej granicy.
Słowo zostaje wygnane z człowieczego komfortu.
Poruszamy się po literach obrosłych mchem, w których można wytropić ślady owiec albo psa i zmęczyć się cudzym marszem.
W lesie kurczącym się od świateł granicznych patroli poezja zrasta się z obcoplemiennym.
Zwierzęcy jest rdzeń zwierzenia tych jakże gościnnych wierszy.Krzysztof CzyżewskiKalina Jaglarz bierze odpowiedzialność za słowa, wie, jak wyprowadzić z gęstego tekstu puentę dotykającą istoty pisania.
Doceniam to, że przypomina polskiej literaturze takie nazwiska, jak Nowak i Rilke.
Doceniam, że skupia w soczewce wiersza grozę istnienia i piękno natury.
W gościć sójki czuję się ugoszczony.Sławomir HornikTomik nominowany w 2023 do Nagrody im.
Wisławy Szymborskiej oraz Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius za debiutPublikacja powstała dzięki wsparciu finansowemu Instytutu Literatury w ramach Tarczy dla Literatów