(P)oszukiwanie

Ada Sienkiewicz (rocznik 2001) – studentka trzeciego roku psychologii.
Od kilku lat pisuje (nie)uczesane (wy)zwierzenia, jak nazywa swoje wiersze.
Poezja to dla niej tworzenie nowej rzeczywistości.
Intymne postrzeganie obiektywnego świata, jeśli on w ogóle istnieje poza tym, co (s)chwytane w sieci naukowości.
Jest „głosem duszy” w brutalnej rzeczywistości, płynącym wersami, których konstrukcja w jej wierszach decyduje o mnogości znaczeń.
To jej osobista ucieczka, pozwalająca dostrzec z dystansu wersów trochę więcej niż to, co ewidentne na pierwszy rzut oka.
To kryjówka, z której krzyczy przez dziurkę od klucza – ku drwinom i pobłażliwym spojrzeniom mówiącym, że to wrzask idioty, nic nieznaczący...
Liberum veto milczeniu.
Największa moc wpływania na rzeczywistość, której nie da się kontrolować.
Gdzie szeroko pojęty kontekst wpływa na znaczenia.
Pochłania i przygnębia ją totalny, wszechobecny relatywizm.
Przeraża i smuci dewaluacja wartości.
A (nie)świadomość – u(nie)szczęśliwia.
Do tego twierdzi, że nie zna się na poezji.