język, to obnażone serce Niezabliźniony świat 70 wierszy

Ryszard Krynicki jest poetą słów zwróconych w stronę prawdy.
Jego wiersze starają się dotknąć czegoś realnego, sięgnąć w głąb płynącego przez nas nurtu, odsłonić przepaść istnienia.
Jest w nich życie – w podróży, w uścisku nocy.
I jest świat – „bliski jak świt”.
Prawda tych wierszy – wyrazista, konkretna, a zarazem tajemnicza – pozostaje prawdą spojrzenia, które dostrzega, że w rozwiewającej się niekiedy ciemności „świta niezabliźniony świat”.
I właśnie w bliskości tego świtu – w jego źrenicy – widać „nie gojącą się nigdy ranę prawdy”.
Ta rana powinna pozostać w nas otwarta – „najboleśniej obnażona”.
Powinniśmy przy niej trwać.
[…] Wiersze Krynickiego pielęgnują otwartą ranę prawdy.
Bronią w ten sposób wiarygodności poezji – jej godności i ludzkiego rdzenia, jej swobodnego oddechu.
Występują przeciw słowom skłamanym, przeciw żywiącej się nimi hipokryzji [...].
Stają po stronie słów ogołoconych, zbratanych z milczeniem, samotnie brnących przez noc, szukających.
To one – te niepodległe, bezimienne słowa tlące się w ciemności – ocalają w nas wyczucie sensu, iskrę nadziei.Paweł Próchniak