Dzień, w którym umarł Belmondo

W tomie wierszy "Dzień, w którym umarł Belmondo" Eros i Tanatos spotykają się, aby podjąć próbę negocjacji.
Spotkaniu podporządkowana jest dwudzielna, symetryczna struktura książki.
Otwierający ją rozdział "Kalendarz" zawiera utwory nasycone opisami życia w przeróżnych jego przejawach.
Rozdział "Klepsydra" przynosi wiersze bardziej wsobne, ascetyczne, elegijno-lamentacyjne.
Są tu poetyckie komentarze do rzeczywistości (choćby wiersz tytułowy), jak i zupełnie od rzeczywistości (przynajmniej materialnej) oderwane wizje bliższe snom (wiersz-tryptyk Brzeg).
Kalendarzowej ciągłości i cykliczności towarzyszy nieodwołalność przesypywania się piasku przez wąską talię klepsydry.
Bo w istocie, to co upojne i zmysłowe, staje się w tych wierszach emblematem przemijania.
Wydaje się więc, że Eros i Tanatos dochodzą do porozumienia.
Gdyby jednak było to takie proste, poezja byłaby szlachetnym hobby pięknoduchów.
Rzecz jasna jest nim, ale jednocześnie sama siebie kwestionuje, próbując zagarnąć więcej.