Klucze od echa

Norwid nie chciał być wieszczem.
Inaczej projektował powołanie poety.
Inaczej czuł i wypracował sobie własny idiom poetyckiej mowy.
Wiedział, że tą decyzją skazuje się na osobność.
Ale jego osobność niesłusznie utożsamia się z samotnością.
Nie jest samotny, kto pragnie zrozumieć.
Pojąć epokę i społeczeństwo, do którego należy.
Jak streścić to zadanie?
Poeta to ten, który widzi głębiej i dalej.
Ponieważ widzi głębiej, jest po trosze sędzią.
Ponieważ widzi dalej, jest organizatorem wyobraźni narodowej.
Jego działanie jest dyskretne i niedoraźne.
Pisał dla późnych wnuków, którymi my jesteśmy.
Zamiast prowadzić, wybrał los kogoś, kto się najgłębiej w kulturze polskiej zastanawia.
I sam żąda dla siebie zastanowienia.
Testuje każde kolejne pokolenie, czy jest do tego zdolne.
Posiadł bowiem klucze od Echa.
Jego myśl jednostkowa, osobna, domaga się konfrontacji.
Jedną z takich prób jest i niniejsza książka.Czytamy go, czasem go śpiewamy.
Myślmy Norwidem.
Eliza Kącka