Niepotrzebne

Dominika Kubasiak (1995) – prawie ćwierćwieczna, a w ciągłej zmianie.
(Z)budowana ze słów usłyszanych, przeczytanych i dotkniętych gdzieś pomiędzy rodzinnym Lubinem, wyzywającym Wrocławiem, beztroskim Cork.
Wypisuje się w sieci już od kilku lat (kobiecypunktpisania.wordpress.com) tylko po to, żeby doświadczenia zapisywały ją na nowo.
Wciąż wraca myślami do zajęć na kierunku Kultura i praktyka tekstu: twórcze pisanie i edytorstwo, bo to właśnie środowisko filologiczne Uniwersytetu Wrocławskiego ukształtowało jej świadomość literacką.
Wśród największych inspiracji niezmiennie wymienia Miłobędzką, Bargielską i Kiša.
Wśród przepychu wierzeń uznaje, że tylko minimalizm niesie ze sobą prawdziwą treść.
Jest dobrym ogniem.
Dynamiką.
Empatią.
Ale to, co niepotrzebne – wyrzuca bezpowrotnie.