Słowoteka

Ponad 90 różnotematycznych wierszy, fotowierszy i fotografii.
To treści "Słowoteki", które napisał i sfotografował Andrzej Popielski, dziennikarz prasowy i fotograf piszący wiersze i opowiadania.Autor szuka w poezji różnych wrażeń.
W pisaniu sięga po humor, satyrę, groteskę, ironię, szyderstwo, prowokację - lubi zabawę słowną i piosenkę.
Nie stroni od prób z nowymi środkami wyrazu.
Np.
fotowiersze to syntezy wierszy z obrazami, wzajemnie wpływającymi na swoje treści.
Tak mówi o swojej twórczości:- "Zwykle nie buduję pisarskiego świata wokół wewnętrznych rozterek ani relacji uczuciowych bliskich osób.
Wiersze o miłości - pewnie jestem dziwny - są dla mnie trochę podobne do fotografii zachodów słońca.
Powstały ich miliony - niektóre piękne - większość pod sztandarem banału.
Mniej mnie interesuje w wierszach podtekst metafizyczny i metaforyczny - bardziej społeczny, czasem polityczny, częściej ogólnoludzki i osobisty.
Razi mnie w poezji jej słaba zdolność do zauważania sunących jak tsunami zmian cywilizacji, z ich aspektem technicznym silnie wpływającym na obyczajowość.
Brakuje mi obrazowości i dostrzegania, że poszerzył się horyzont oglądu świata, a jeszcze bardziej "wszech..." Czytelnicy o jego wierszach - internetowe komentarze o wierszach zamieszczonych w tomie, głównie uczestników Klubu Kreatywnego Pisania przy Instytucie Sztuki Literackiej: • P.M.
(wiersz „Hyde Park”) – Świetny wiersz/tekst piosenki.
Cmentarz jako Hyde Park – bardzo przewrotna metafora...• H.S.
(fotowiersz „Kluczyk”) – To jest bardzo twórcze podejście – obraz staje się znakiem, przenoszącym poza konkretną użyteczność.
Wiersz jest komentarzem do tego znaku.
Dla mnie wystarczyłoby do słów: „czerni i bieli w ramach metrażu celi”.
Reszta zostaje dopowiedziana przez Czytelnika.• A.K.
(wiersz „Erotyk”) – Utwór o upływającym czasie i skomplikowanej miłości.
Ciekawa pętla słów niby przypadkowych, a jednak o wielkim znaczeniu.
Nie mogę się naczytać.• G.K.
(wiersz „Bajki robotów – Ewolucja”) –...
Sympozjum rozumnych maszyn znajduje sposób, jak pokonać ostatnie bariery i wejść na kolejny poziom rozwoju – stworzenie sztucznej inteligencji.
Genialne.
Cyniczne, prześmiewcze, ale z wdziękiem i polotem (...) Twojego wiersza się nie czyta, przez niego się przelatuje, połyka go w całości.• A.W.
(wiersz „Siedzimy w krzakach”) – Kurczę, uwielbiam czytać Twoje teksty.• G.K.
(wiersz „WPO, czyli Wesołe Przedsiębiorstwo Oczyszczania”) – Lekko i ironicznie podszedłeś do tematu nieczystości (...) Nadałeś nietypowy charakter swojej pracy, przez co uderza ona w różne struny.
A brzmienie piosenki czy reklamy umiejscowia go tylko jeszcze silniej w XXI wieku...• J.P.
– Każdy wiersz jest o czymś innym.