Glinna

Szokująca gra słów i zaskakujące metafory.
Język wypowiada wojnę banałowi i wygrywa tę bitwę.
Niezwykły kunszt kompozycyjny i mistrzowskie panowanie nad całością.
Ta poetycka opowieść z początku XXI wieku mieni się kalejdoskopem obrazów, scalając w jedno chaos i rozproszenie współczesnej cywilizacji.
Czytelnik może mieć wrażenie, że bierze udział w niepowtarzalnej grze znaczeń.
Zmienność obrazów jest odpowiedzią, w jakim kierunku zmierza komunikacja.
Gest poetycki nie jest markowany, wręcz odwrotnie – zagrany na szerokim oddechu, wybrzmiewa długo po lekturze tych wierszy.
Tak wiele dzieje się w tej poezji.
Nie ma w niej taryfy ulgowej.
Autor dotyka tego, co boli i niepokoi, jest przy tym wyrafinowany i wymagający.
Inteligencja poetycka staje się wyczulona na każdy niuans świata.
Prowadzi do obszarów wyobraźni nieujarzmionej i wolnej.
Czytając te wiersze, wiemy, dlaczego poezja powinna być nieprzewidywalna, bo w tym jest jej siła.
Słowo słowu się dziwi.
Poeta zaskakuje i tym zaskakiwaniem zachwyca.Ewa Sonnenberg