Jeszcze nadzieja

          "Pomyślałam, że choć zajmuję się od lat edukacją i pedagogiką z ludzką twarzą3, mogłabym teraz właśnie upowszechnić odpryski moich przemyśleń, marzeń, tęsknot i nadziei w nowej formie.
I tak powstało 106 trójwersów, podzielonych na siedem rozdziałów.
Ich odrębność, „nietypowość” w stosunku do klasycznych form haiku wiąże się z tym, że dość mocno są one osadzone nie tylko w ogólnoludzkiej tematyce istnienia człowieka, ale i w rzeczywistości współczesnej.
Nawiązują do znanych w kulturze zjawisk („Poezji koniec?”), do przemian społecznych i trudnych spraw codziennego życia.
Starałam się większość moich miniaturek poetyckich zmieścić w obrębie 17 sylab jako podstawy japońskiego haiku (5 + 7 + 5), choć zdarzyły się pewne odstępstwa usprawiedliwione (sądzę) chęcią uniknięcia sztucznego „ucinania” sensu formą gatunku..." 3 Od roku 1996 w krakowskiej Oficynie Wydawniczej „Impuls” wydałam 12 tomów książek pedagogicznych o dziecku w serii „Nauczyciele – Nauczycielom”.
Są to m.in.: Dziecko w świecie marzeń (1996), Dziecko w świecie muzyki (2000), Dziecko w świecie współdziałania (2001).
W ich pisaniu wzięło udział około 65 autorów.
„Haiku: wiersz opisujący istotę żywo odczutej chwili, w której natura łączy się z naturą ludzką.
Zwykle haiku napisane jest w trzech nierymowanych wersach, w siedemnastu lub mniej sylabach”.
Definicja ta wskazuje na kilka ważnych cech.
Po pierwsze, haiku jest wierszem krótkim.
Po drugie, łączy poetę z pozaludzką naturą.
Po trzecie, szczególny rodzaj postrzegania, „istota żywo odczutej chwili”, jest tym, co haiku wyróżnia.
Pierwszy i trzeci element są podkreślane przez poetę i redaktora Cora van den Heuvela: „Haiku wyróżnia się zwięzłością, postrzeganiem i świadomością, nie zaś ustaloną liczbą sylab”.