Łono

Czasem ludzie, którym ufasz, zastawiają na ciebie najniebezpieczniejsze sidłaNa początku nic nie zapowiada zbliżającej się katastrofy.
W zasadzkę wpadasz powoli.
Została zastawiona sprytnie, podstępnie i zuchwale.
Z każdym dniem – niezauważalnie – tracisz to, co najważniejsze.
Na początku – „tylko” poczucie bezpieczeństwa i możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb.
Później – godność, szacunek, wiarę w siebie.
Na końcu – swoje własne imię, by w zamian otrzymać nowe.Paraliżuje cię niemoc i strach, a walka o siebie staje się mrzonką.
Czy odnajdziesz siłę, by odzyskać to, co utracone?Pani adwokat skubała paznokcie, a jej dekolt pokrywał się wielkimi, czerwonymi plackami.
Bez słowa pokiwałam głową i już miałam wychodzić, kiedy ścisnęła moje ramię jeszcze silniej.– Pani Alicjo – wyszeptała histerycznie.
– Proszę jeszcze przemyśleć sprawę tego rozwodu.
Przecież nie musicie państwo orzekać o winie!
Po co to pani?
Pani nie powinna ujawniać się z tym, co pani wie.
Uczy pani w szkole… Za chwilę może pani nie znaleźć nigdzie pracy.
Z czego będzie pani żyć?
Z alimentów?Zbaraniałam.
Powoli coś zaczynało do mnie docierać.
Z kamienną twarzą oswobodziłam się z drapieżnego uścisku i ruszyłam do drzwi.
Próbowałam zachować fason, jednak po wyjściu na korytarz usiadłam na schodkach i rozpłakałam się.
Siedziałam i płakałam.
Płakałam z bezsilności, z bezradności, ale przede wszystkim dlatego, że zaczęłam się bać.
Płakałam ze strachu.