Pędzle w kieliszku

Janek nie może uwolnić się od traumy przeszłości i bolesnych relacji z ojcem, które kładą się cieniem na jego losach.
Pije i pozwala, by życie przepływało obok.
Znów traci pracę.
Gdy dostaje etat w magazynie, rozumie, że to szansa, być może ostatnia, na zmianę.
Pełen nadziei obiecuje sobie solennie, że odstawi butelkę i zacznie przyzwoicie żyć.
Udaje się!
Z poznaną w pracy Wiktorią połączą go dobre i silne uczucia, młodzi stają się dla siebie całym światem i podporą.
Po latach Janek wraca też do malowania – wreszcie czuje się wolny i wyzwolony z objęć demonów.
Znów robi to, co kocha i co potrafi najlepiej, jest doskonałym artystą.
Zostaje zauważony i dostaje propozycję wernisażu.
Gdy przyszłość stoi przed nim otworem, w blasku i spokoju, nałóg i demony ponownie dają o sobie znać…– Pięćset – rozbrzmiał głos znikąd.
Silny, bez krzyku przyćmił pozostałe.
Wszyscy zamilkli, szukając źródła tego mistycznego głosu.
– Pięćset – powtórzyła kobieta w czarnych okularach przeciwsłonecznych.
Podchodziła powoli krokiem, który Janek dobrze zapamiętał.
Performance się skończył, licytacja również.
Ludzie odeszli.
– Marnujesz się na tej ulicy – powiedziała.
Okrywał ją czarny płaszcz z dużymi guzikami.
Misternie ułożone czarne włosy nie poddawały się terrorowi wiatru.
Kształtne usta poruszały się powoli, a słowa wychodziły z nich wyraźne.
I ta biel zębów szukająca promieni słońca.
– Jak ci na imię?
– zapytała.– Janek – odpowiedział, stojąc jak słup soli.