Żyjemy jeno w snach o sobie

Bo z miłości powstają kłamstwa doskonałePochodzenie człowieka nie musi determinować jego życia.
Jednak Helena, bohaterka książki, myśli i czuje inaczej.
Dlatego postanawia stworzyć siebie na nowo.
Wymyślić sobie tożsamość, która pozwoli jej zrzucić brzemię nieślubnego dziecka z małej wsi.
Jej życie powoli staje się mistyfikacją.
Nawet najbliżsi nie wiedzą, co jest prawdą, co pozorem, a co kłamstwem.
Helena wcale nie czuje się dobrze ze swoimi tajemnicami, ale wie jedno: pragnie umrzeć jako ktoś lepszy.„Żyjemy jeno w snach o sobie” to powieść o wojnie i powojennej odbudowie Polski, będących tłem niezwykle poruszającej historii kobiety, która chciała zaznać lepszego życia bez piętna i pogardy w oczach innych ludzi.
Opowieść wnuczki o przeżyciach i wspomnieniach babci chwyta za serce i na długo pozostaje w pamięci...
To książka, którą musisz przeczytać...Michalina Foremska, www.papierowybluszcz.blog.plNiesamowicie absorbująca fabuła, oryginalny sposób narracji i uniwersalizm powieści sprawiają, że obok takiego debiutu nie sposób przejść obojętnie.Patryk Podiuk, Patryk i książkiNie sądziłam, że ta historia wywoła we mnie tyle melancholii i refleksji w temacie złożoności ludzkiej natury.
Przy zgłębianiu losów Heleny trudno bowiem zapanować nad wzruszeniem i myślami o bezlitosnej nieodwołalności raz powziętych decyzji.
To opowieść, przy której nie można powstrzymać napływających do oczu łez.Wioleta Sadowska, www.subiektywnieoksiazkach.plNietuzinkowa i poruszająca powieść, która już od pierwszych stron wciąga do świata mistyfikacji.
"Żyjemy jeno w snach o sobie" to dojrzała powieść o ludzkich słabościach, która skłania do myślenia i zapada w pamięć na długi czas.Beata Moskwa, thievingbooks.blogspot.comBeata BużanAutorka jest nauczycielką, podróżniczką, obserwatorką życia.
Uczy języków obcych.
Wierzy, że tajemnica porozumienia międzyludzkiego ukryta jest nie tylko w uważności na słowa, rozmówcę, lecz także w umiejętności wyrażenia swoich myśli.
Pomimo że jest gadułą, to potrafi usłyszeć to, co pozostaje niewypowiedziane.
Dlatego podpowiada swoim uczniom, jak, kiedy i dlaczego należy mówić.Pewnego dnia, obserwując przyrodę, zorientowała się, że pośpiech w życiu codziennym pozbawia ją mnóstwa przyjemności.
Praca na kilku etatach pozwala spełnić tylko niektóre marzenia.
Z kolei jej największe pragnienia, z odległej czasoprzestrzeni, wymagają przede wszystkim zwolnienia tempa.Zatem zwolniła… Zrezygnowała z pracy na akord, usiadła przy biurku i zaczęła pisać.
Dzięki temu oddycha głęboko, a czytelnicy mają okazję zajrzeć do innego świata.