Kryzys męskości w kulturze współczesnej

Tytuł „Kryzys męskości” nie został wymyślony w celu prowokacyjnym.
Okazuje się, że w wyszukiwarce internetowej Google problemowi kryzysu męskości poświęconych jest niemal 20 000 adresów.
W Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii kryzysowi męskości poświęcono wiele książek i artykułów oraz był to temat wielu konferencji.
Wielu uczestników owych debat twierdzi, że kryzys męskości przybiera formę społeczno-kulturowej epidemii (stawiana jest nawet teza o „końcu męskości”).
Inni utrzymują, że kryzysu męskości nie ma; kategoria ta stanowi wyraz dążenia do potwierdzenia istniejącej dominacji mężczyzn w obliczu zagrożeń, które wynikają z emancypacji kobiet.
W dyskusjach relacje między płciami postrzegane są nadal głównie przez pryzmat kwestii kobiecego podporządkowania i męskiej dominacji.
Autor podejmuje próbę opisania kryzysu męskości w różnych kontekstach i na różnych płaszczyznach.
Rezygnuje przy tym z systematycznej analizy naukowych poglądów na temat kobiecości i męskości.
Książka dotyczy codziennych sytuacji, drobiazgów, które wyznaczają rytm ludzkiego życia, poczucie własnej tożsamości płciowej, poczucie ciała, miejsca wśród innych, miejsca w społeczeństwie.
Ponieważ jest to książka o płci, to w książce poruszono również problem seksualności i seksu, niekiedy przy użyciu śmiałych metafor i sformułowań.
Taka jest właśnie ta nasza „płciowa codzienność”.