Eugeniusz Przybył. Między książką a sztuką

Urodził się w Łodzi w 1884 r.
W latach 1905-1913 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod okiem mistrza Wojciecha Weissa.
Studia skończył z wyróżnieniem w postaci srebrnego medalu za obraz „Martwa natura”.
Malarstwa uczył się także za granicą: w 1911 r.
w Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, a w okresie 1913-1914 w Akademii Juliana w Paryżu.
W 1920 r.
przeniósł się z Łodzi do Torunia, gdzie pozostał do końca życia.
Do 1931 r.
pracował jako nauczyciel rysunków i prac ręcznych w Seminarium Nauczycielskim Męskim, w czasie okupacji skutecznie ochronił przed zniszczeniem swój książkowy i artystyczny dobytek, w latach 1946-1950 był adiunktem na Wydziale Sztuk Pięknych UMK.
Malarz, bibliofil, postać znacząca w życiu kulturalnym Torunia.
Zgromadzony przez niego księgozbiór, liczący ponad 10 tys.
tomów, należał do największych w mieście.
Pod koniec życia 7 tys.
tomów przekazał jako dar Bibliotece UMK.
Mniej aktywny był jako malarz, zwłaszcza w okresie międzywojennym.
Brak artystycznych efektów na miarę jego młodzieńczych planów oraz marzeń z czasów studiów, przypadających na epokę Młodej Polski, przeżywał jako życiową porażkę.
Powodów jego artystycznego niespełnienia było wiele.
Jednym z nich była jego społecznikowska natura.
Z pasją oddawał się różnym inicjatywom artystycznym oraz kulturalnym – był współzałożycielem kilku towarzystw: Konfraterni Artystów (1920) – pełnił w niej m.in.
najwyższą funkcję majstra, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych (1921), Towarzystwa Bibliofilów im.
J.
Lelewela (1926), Związku Polskich Artystów Plastyków (1945) – był jego pierwszym prezesem.
Zmarł w Toruniu w 1965 r.