Ołowiana godzina

Czasem w pamięci skrywają się obrazy, których nigdy nie powinno się oglądaćEwa pracuje jako architektka w renomowanej firmie, gdzie mimo młodego wieku należy do najbardziej cenionych pracowników.
Nie jest jednak specjalnie lubiana: otoczenie odbiera ją jako oschłą, wyniosłą i do bólu bezpośrednią osobę.
Jej związek z Pawłem, synem właściciela konkurencyjnego biura architektonicznego, trudno nazwać udanym: pełen napięć i niedopowiedzeń, staje się dla Ewy jednym z powodów utraty wymarzonej pracy.
Ten trudny moment niespodziewanie rozpoczyna jej wewnętrzną podróż do przeszłości, która zostawiła w młodej kobiecie trwały i bolesny ślad.
Przemoc, jakiej doświadczyła w dzieciństwie, obojętność ze strony matki, choroba psychiczna i obezwładniające poczucie samotności – te cienie przeszłości ścigały ją od zawsze, chcąc porwać ze sobą na dno.
Czy Ewie wystarczy odwagi, by ostatecznie się od nich uwolnić?Słyszała go.
Słyszała kroki.
Był w mieszkaniu.
Pochyliła głowę, zamknęła oczy i nasłuchiwała.
Kroki.
Ciche, powolne kroki.
Podłoga skrzypiała.
Wyraźnie to słyszała.
Otworzyła oczy.
Serce łomotało jak szalone.
Powoli zgasiła papierosa.
Pomyślała, że to absurd, to niemożliwe, by ktoś mógł wejść do jej mieszkania.
A ON się śmiał.
Był zaraz za nią, głośno i cynicznie wył z radości!
Próbowała wstać z łóżka, ale nogi odmawiały posłuszeństwa.
Upadła na podłogę.
Świat wirował, meble same się przesuwały, lampa co chwila zmieniała położenie, podłoga kręciła się i obracała, wirowały ściany.
Nie umiała wstać.
Bała się.
Chodził wkoło niej z rękoma założonymi z tyłu, zwinnie i lekko jak kot.
Czekał.
Chciał popatrzeć.
Chciał nacieszyć oczy tym niecodziennym widokiem.