Teatr w Słupsku. Historie (o)powiedziane

Monografia Teatr w Słupsku.
Historie (o)powiedziane będzie koncentrowała się na zagadnieniach teatru lokalnego, na który spojrzę przez pryzmat dwóch zredefiniowanychwspółcześnie pojęć.
Pierwszym z nich pozostaje „teatr”, określany jako zmienna historycznie i kulturowo praktyka artystyczna stanowiąca punkt wyjścia do badania określonej rzeczywistości kulturowej (Dariusz Kosiński).Drugim jest „geoprzestrzeń” związana w istotny sposób z tożsamością kulturową konkretnego obszaru historyczno-geograficznego (Elżbieta Rybicka).
Na styku obu kategorii – w moim rozumieniu – powinny sytuować się badania nad teatrem lokalnym i jego osiągnięciami, zjawiskiem ściśle łączącym się z daną geoprzestrzenią.Teatr w Słupsku.
Historie (o)powiedziane to czwarta odsłona historii słupskiego teatru, po dwóch autorskich monografiach Dzieje teatru w Słupsku 1945-2008.
Zarys historyczno-dokumentacyjny (Słupsk 2009) i Teatr w Słupsku.
Instytucja artystyczna (Słupsk 2012) oraz pracy zbiorowej Teatr w Słupsku.
Przedstawienia (red.
A.
Sobiecka, Słupsk 2014).
To zarazem dokument ewolucji pojęć i nowych strategii badawczych przenikających do mojego myślenia o działaniach kulturowych oraz dokonaniach teatralnych skoncentrowanych wokół zjawiska teatru lokalnego.
Najbardziej pasjonująca w jego badaniu wydaje się możliwość patrzenia na historię i migotliwie zmieniający się status teatru lokalnego, zależny w znacznym stopniu zarówno od przeobrażeń współczesnego życia teatralnego, jak i nowych metodologii wkraczających do badań literaturoznawczych oraz teatralnych.
Dzięki tym przeobrażeniom „teatr” rzeczywiście może być postrzegany – i tym samym badany – jako zmienna historycznie i kulturowo praktyka artystyczna, stanowiąca punkt wyjścia do badania „lokalnej” rzeczywistości kulturowej (Ze Wstępu).