Modra Kaliope

Charakterystyczną cechą twórczości Arnolda Samsonowicza jest to, że nie zaspokajają go proste rozwiązania.
Tu nie można mówić o poezji „na skróty”.
Ona rzuca wyzwania, wprowadza niepokój umysłu, nadaje słowom niezwykłe alegoryczne barwy, których znaczenie wydawać by się mogło oczywiste.
Autor oddaje Czytelnikowi kolejny tomik, a wraz z nim moc twórczej energii.
Wiele z tych utworów stanowi efekt wieloletnich przemyśleń, przegrzebywania wyobraźni, które w najdoskonalszy sposób mogłyby oddać przeżycia Autora.
Przed Czytelnikiem otwierają się horyzonty bez dna i szczytu.
Pierwsze strofy zapowiadają jedyną w swoim rodzaju podróż po szlakach percepcji.
To poezja głęboka w swej treści, a przy tym niebywała kompozycyjnie.
Samsonowicz uczy pokory twórczej.
O wysokiej klasie poety świadczy fakt, że jego twórczość nie bazuje na zapożyczeniach.
To prekursor, który wyznacza szlaki do wędrówki.
Modra Kaliope w swej różnorodności osobowej (jako całość), tudzież częściowo anonimowej (cykle) wyłania nam wartości kontrowersyjne i zdecydowanie etyczne.
W tytułowym wierszu Modra Kaliope Autor oddaje hołd śląskiej poetce Annie Wernerowej (zm.
w 1999 r.).
Wszak poezja i osobowość Anny Wernerowej wpłynęły znacząco na rozwój twórczy krakowskiego poety.
Autor to niezmordowany podróżnik do Agnetendorf, gdzie doświadcza Hauptmannowskiej inspiracji: misja Śnieżne geny prężne w końcu kapitanowie są mostek kapitański grań ...
Obecny tomik złożony jest z paru istotnych cykli pamięciowo-wspomnieniowych, liryki okraszonej metaforą mitologiczną, Hauptmannowskich i karkonoskich admiracji.
Dobrze się składa, że w Roku Hauptmanna ogłoszonym 5 stycznia 2012 r.
w Karkonoszach ukazuje się w całości cykl tych niepokojących ducha fascynacji.
Paweł Tagastowicz