Czytanie postkrytyczne. Teorie i praktyki literaturoznawcze po konstruktywizmie

Książka proponuje rozpoznanie stanu badań literackich, jaki wyłania się po zanegowaniu konstruktywizmu.
Po okresie typowej dla konstruktywizmu dominacji przekonania o tekstowej naturze realności, dyskursywnego charakteru ludzkiej rzeczywistości oraz narracyjnej tożsamości każdego podmiotu pojawiają się zupełnie nowe stanowiska, które monografia zbiorczo charakteryzuje.
Dzięki filozofii obecności, nowej fenomenologii, zwrotowi ku rzeczom, ekokrytyce i innym przekroczeniom konstruktywizmu w zupełnie nowy sposób badane są relacje literatury z realnością oraz podmiotowością.
Nazywane są one w monografii „czytaniem postkrytycznym”, aby podkreślić, że są rozwijane jako inna forma krytyki łączona z refleksją nad pozytywnymi związkami dzieł z czytelniczkami i czytelnikami.
Po zdefiniowaniu czytania krytycznego książka przybliża dwie wyraziste ewolucje postaw literaturoznawczych ku celowej negacji konstruktywizmu (H.U.
Gumbrecht) lub łączeniu go z pojęciami i praktykami postkonstruktywistycznymi (R.
Felski).
Monografia zawiera także szereg odczytań polskiej literatury XX i XXI wieku w duchu postkrytycznym (S.
Piasecki, Z.
Haupt, M.
Białoszewski, T.
Różewicz, P.
Matywiecki, A.D.
Liskowacki, D.
Kotas.
S.
Hałas, N.
Malek)