Poeta, artysta...

Jednostkowe doświadczenie artysta przenosi w wymiar ludzkiego losu, naszej niedoskonałości i naszego bytowania w bólu, samotności, uwięzieniu.
[…] Artysta – a bywa nim także poeta – nie jest warsztatowym ignorantem i nie jest wulgaryzatorem.
Nie pozostanie w ciemności tego, co identyfikujemy jako treść, ale i formę.
Wychodzi z ciemności, żyje dalej po niebywałym eksperymencie, po przełomie, po zagładzie.
Z twarzą zwróconą ku mitowi…Zamiast wstępu (Józef Czapski)