Szkice o pożytkach z retoryczności teorii literatury i o niepokojach z nią związanych

Książka Adama Regiewicza to, wbrew pierwszemu możliwemu skojarzeniu, nie tylko kolejne opracowanie na temat dyskursywności teorii literatury, jej uwikłania w metafory, uzależnienia od języka, który rzekomo jedynie bada.
Ważniejsze okazuje się w niej, że w sytuacji pewnego impasu zaufania do teorii, jej słabszej pozycji w politykach komunikacji humanistycznej, Regiewicz szuka sposobów, dzięki którym teoria literatury może znowu udanie przemówić, znaleźć nowe pojęcia i obrazy, aby móc nakłonić ucho odbiorcy do wysłuchania jej racji.
Wymowność teorii literatury, możliwość przeprowadzenia przez nią udanej akcji perswazyjnej, przekonania do swej zasadniczej wartości przez dziedzinę kilka razy już uśmiercaną w ostatnich dekadach, to coś rzeczywiście dziś odzyskiwanego i książka ta włącza się w ów interesujący wysiłek.
Jest to zarazem opracowanie warte uwagi z powodu inwencyjności, upartego poszukiwania nowych miejsc i kontekstów mogących stać się hic et nunc scenami współczesnej myśli teoretycznoliterackiej, na których to scenach refleksja ta może z powodzeniem występować i z nową swadą przemawiać.prof.
Tomasz MizerkiewiczSpis treści ZAMIAST PRZEDMOWY O PISALNOŚCI TEORIIO RETORYCZNOŚCI TEORII LITERATURYO RÓŻNYCH PRAKTYKACH CZYTANIA1.
Tak jak chasydzi2.
Z Ojcami Kościoła3.
Z punktu widzenia Lutra4.
Jako teodramat5.
W kategoriach filozoficznych 6.
Z odniesieniem do teorii widzenia Strzemińskiego7.
Przez pryzmat kategorii przestrzennych8.
Z perspektywy ekonomii9.
W kontekście dyskursu tożsamościowego 10.
W słuchawkach 11.
W czasie postlibidalnymPO SŁOWIEIndeks nazwisk