Opis nieszczęścia. Eseje o literaturze

Zamieszczone w niniejszym tomie eseje pochodzą z trzech książek W.G.
Sebalda: Die Beschreibung des Unglücks (1985), Unheimliche Heimat (1991) i Logis in einem Landhaus (1998).
Obiektami dociekań i interpretacji albo bohaterami esejów niemieckiego autora są m.in.
Arthur Schnitzler, Franz Kafka, Elias Canetti, Thomas Bernhard, Joseph Roth, Jean Améry, Jean-Jacques Rousseau, Gottfried Keller, Robert Walser, a do grona pisarzy dołącza Jan Peter Tripp, malarz i szkolny kolega Sebalda; osobny szkic został poświęcony fenomenowi pierwszych autorów żydowskich tworzących w języku niemieckim, takich jak Leopold Kompert i Karl Emil Franzos.W pierwszej części tomu Sebald przygląda się głównie literaturze austriackiej, potem przechodzi do omawiania literackich indywidualności Szwajcarii.
W swojej pracy korzysta na równi z kompetencji filologa i z licencji eseisty.
Jako badacz, jako krytyk i jako pisarz jest bowiem przede wszystkim namiętnym czytelnikiem.
Czyta uważnie, z bliska – wybiera z potoku narracji pojedynczą frazę i skupia się na jej szczególnym i złożonym znaczeniu.
Porusza się po mapie literatury własnym szlakiem.Opis nieszczęścia to tytuł zapożyczony od pierwszego zbioru esejów pisarza.
Formuła celnie uwydatnia to, co autora najbardziej interesuje w literaturze.
W przedmowie do książki z 1985 roku Sebald pisał: Ci, którzy obierają zawód pisarza, z reguły nie zaliczają się do ludzi najbardziej niefrasobliwych.
Jakże inaczej gotowi byliby wdawać się w niemożliwe zajęcie, polegające na poszukiwaniu prawdy?
[…] Opis nieszczęścia zawiera w sobie możliwość jego przezwyciężenia.