Autobiograficzna proza Wikotra Astafiewa ("Ostatni pokłon" i "Wesoły żołnierz")

Twórczość syberyjskiego prozaika - Wiktora Astafiewa - przesycona jest autobiograficznym żywiołem.
W cyklu opowiadań "Ostatni pokłon" i powieści "Wesoły żołnierz" najpełniej wyraża się proces kształtowania się bohatera jako człowieka i twórcy - syberyjskie dzieciństwo, naznaczona piętnem bezdomności młodość, losy wojenne i powojenne.
Autobiografizm pisarstwa Wiktora Astafiewa bierze swój początek niewątpliwie w doświadczeniu życiowym, będącym jednocześnie udziałem całego pokolenia.Jak podkreślają badacze, dyskurs autobiograficzny jest w głównej mierze świadectwem świadomości autora w momencie powstawania dzieła.
Nieuchronny zatem jest proces literaturyzacji przeszłości, przekształcenia jej w nową rzeczywistość, przetworzenie dawnego życia w legendę.
Przypadek Wiktora Astafiewa nie jest odosobniony.
Beletryzując własne życie pisarz nadaje mu nowy wymiar.