Przestrzenie. Studia i szkice o literaturze

Książka Przestrzenie gromadzi studia o zróżnicowanej tematyce, powiązane w całość za sprawą obecnej wnich problematyki przestrzeni.
Przedstawione w tomie badania wpisują się w nurt refleksjihumanistycznej po zwrocie topologicznym, ale autor czerpie metodologiczne inspiracje z wielu źródeł.Tytułowa przestrzeń jest rozumiana na wiele sposobów: przede wszystkim jako przestrzeń fizycznamodyfikowana przez zanurzenie w rzeczywistości humanistycznej, ale także jako miejsce wyobrażone,wypełniane sensem za sprawą przestrzennych motywów wędrówki czy wizji.
Powracające w esejachproblemy wiążą się także z genologią, zwłaszcza z przestrzennym aspektem gatunkowych architekstów, atakże z długim trwaniem tradycji antycznej splecionej z symbolicznym znaczeniem przestrzeni w topoiArkadii, życia jako wędrówki i innych.
Analizowane teksty kultury pochodzą z różnych epok – szkic ozapisanym w czternastowiecznych utworach Petrarki doświadczeniu Prowansji ukazuje symboliczneznaczenia przestrzeni jako obszaru zadomowienia i wędrówki, rozdział o „Pochwale Krakowa” StanisławaCiołka prezentuje różnorodne sensy miasta w piętnastowiecznym wierszu panegirycznym, EpitafiumRzymowi Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego staje się przyczynkiem do syntetycznego ujęcia ruin jako motywuobecnego w dawnej i współczesnej kulturze, a także w codziennym doświadczeniu przestrzeni miejskiej.Równie trwała okazuje się atrakcyjność toposu arkadyjskiego, obecnego we współczesnym wierszuJuliana Kornhausera Et in Arcadia ego, któremu poświęcony jest rozdział Idąc po arkadyjskich ścieżkach.Większość zgromadzonych w zbiorze tekstów dotyka różnych odmian tematu, motywu i wątku podróży,pielgrzymki czy wędrówki, z całym bagażem ich symbolicznego uposażenia.
Obecne w tekstach Petrarki iSępa-Szarzyńskiego, powracają one w wizyjnych tekstach barokowych i relacjach pamiętnikarskich zczasów saskich.
Przestrzenie wyobrażone, wizyjne, śnione i wirtualne łączą z kolei ponad epokami szeregtekstów na różne sposoby onirycznych: omówione zostały niemimetyczne przestrzenie o cechachsurrealistycznego kolażu (w Nadobnej Paskwalinie Samuela Twardowskiego) oraz halucynacyjne isymulowane przestrzenie powieści Stanisława Lema i ich filmowych adaptacji.
Rozdział Sen –doświadczenie – tekst jest z kolei refleksją o szeroko rozumianej formie gatunkowej ‘sen’ i próbąwypracowania paradygmatu ujęcia snu w refleksji humanistycznej.