Sprawcza moc przechadzki, czyli polski literat we włoskim mieście

Współcześnie, aby poznać odległą przestrzeń, nie musimy opuszczać domowych pieleszy.
Wystarczy bowiem zerknąć na ekran telewizora lub monitor, by oddać się przyjemności oglądu miejsc oddalonych o tysiące kilometrów.
Do niedawna tę możliwość dawały tylko literatura podróżnicza i malarstwo.
Pokonując współcześnie własne ograniczenia — finansowe, czasowe, rodzinne czy zawodowe — możemy oddać się przyjemności delektowania się obrazami obcych miast, odległych widoków, sami nie wkładając wysiłku w akt fizycznego przemieszczania się.
Każda proponowana nam narracja związana jest jednak z poetyką drogi odmierzanej stałym rytmem kroków, dynamiką środków komunikacji, z których korzysta narrator.
Najważniejszy, a zarazem najbliższy człowiekowi sposób poruszania się stanowi chodzenie.
Obwarowane jest ono kilkoma wymogami.
Odbywa się z punktu do punktu, wymaga postawy pionowej, odmierzane jest rytmem kroków, podlega ograniczeniu związanemu z odczuciem fizycznego zmęczenia poruszającego się podmiotu.
Chodzenie wymaga także skupienia.
Pieszy musi się rozglądać, omijać przeszkody, wchodzić w kontakt z przedmiotami i podmiotami, które znajdują się na jego drodze, omijać je, wyprzedzać.
Trasa podporządkowana jest liniom miejskich arterii, dróg czy uliczek.
Kroki się stawia, drobi.
W kroku może być zawarta dystynkcja i rytm marszu lub figlarność tanecznych kroczków.
Mówi się o kroku tanecznym, marszowym, defiladowym, żółwim czy milowym.
Chodzenie z założenia cechuje odcinkowość, fragmentaryczność poznania przestrzeni, którą pieszy zagarnia.
Fragmenty układają się przechodniowi w całość, za każdym razem jednak inną, znaczoną indywidualnym rytmem, wysiłkiem i punktem odniesienia.
Mapa jednej przestrzeni staje się zatem wielokrotnością map zapisanych przez indywidualnych użytkowników.
Powstają swoiste puzzle.
(Fragment Wstępu)