Łacińskie epigramy ks. Gotfryda Karola Eichbergera z Bojszów

Istniał z pewnością jakiś sens ozdabiania zapisów metrykalnych poetyckim słowem.
Nie tylko działała tutaj pobożność, intelektualizm, formacja duchownego i kierowanie się pewnym smakiem literackim.
Sądzę, że chodzi o jakiś akt uobecnienia i tamtego czasu, i tamtych ludzi, i miejsca: tego kawałeczka Górnego Śląska.
Uobecnienie dawnych, piszących po łacinie śląskich poetów stoi po stronie dialogu z przeszłością, dialogu rozbrzmiewającego różnymi językami.
[…] Drobiny poetyckie ks.
Eichbergera to jakiś rodzaj nawiązania do tradycji nowołacińskiego baroku śląskiego, który był mieszaniną manieryzmu i klasycyzmu, w którym odnajdywały się wątki zarówno słowiańskie (polskie, łużyckie, czeskie, morawskie), germańskie, jak i romańskie czy w ogóle śródziemnomorskie (w kontekście katolickim czy recepcyjno-antycznym).
[…] Bojszowskie epigramy łacińskie są proste, nie żonglują ani słowem, ani wersyfikacją.
Są całkowicie bezbronne – utkwiły dosłownie w metryce (nie tej poetyckiej, lecz rodzącej dla nieba).
Taką poezją od dawna opiekuje się Mnemosyne, bogini pamięci i matka Muz.
Dlatego poezja ks.
Eichbergera – chociaż wydaje się, że nie ma takiej mocy, która ocaliłaby te wiersze, teraz ujrzy światło dzienne.Z recenzji dr.
hab.
prof.
UŚ Zbigniewa Kadłubka