STREFY ZAKAZU LOTÓW W INTERWENCJI HUMANITARNEJ

Ze wstępu: Strefy zakazu lotów stają się częstym narzędziem w rękach politycznych decydentów do rozwiązania sytuacji kryzysowej.
Główne powody przemawiające za takim rozwiązaniem to przede wszystkim możliwość prowadzenia działań bez konieczności angażowania sił lądowych (a takie decyzje często uznawane są za niepopularne) oraz potencjalnie mniejsze koszty operacji, co również stanowi istotne kryterium zaangażowania.
Doświadczenia trzech ostatnich dekad pokazują, że strefy zakazu funkcjonują jako „złoty środek” potencjalnego, militarnego zaangażowania się wspólnoty międzynarodowej w działania, których celem jest ograniczenie lub całkowita eliminacja przedsięwzięć podejmowanych przez autorytarne rządy przeciwko własnym obywatelom lub innym stronom, związanych z łamaniem zasad humanitaryzmu.
Są one także narzędziem odstraszania, które zastosowane we właściwy sposób może przynieść znaczące korzyści dla podmiotu interweniującego.
Są one także instrumentem mało intruzywnym w porównaniu z koniecznością użycia sił na pełną skalę.
Otwartym pozostaje odpowiedź na pytanie, czy spełniają one pokładane w nich nadzieje jako instrument powstrzymywania lub zapobiegania naruszeniom praw człowieka.