Porównanie cen
Nagrobek biskupa Jana Konarskiego w katedrze na Wawelu
Producent: Universitas | ID: 72106608
17,25 PLN
Oferta sklepu
ID72106608
MarkaUniversitas
DostępnośćTak
Stan-
Cena17,25 PLN
Cena promocyjna-
Typ produktuE-BOOKI,Kultura
Kolor-
Wzór-
Grupa wiekowa-
MPN-
GTIN-
Ufundowany przez biskupa Jana Konarskiego (zm.
1525) w katedrze wawelskiej nagrobek własny to najstarszy w Polsce wyrzeźbiony przez Włochów pomnik z figurą zmarłego.
Nie został jednak dotąd systematycznie zbadany.
Dlatego niniejsza książka wypełnia dotkliwą lukę w badaniach sztuki XVI wieku w Polsce.
Czytelnik dowiaduje się najpierw o zasługach ordynariusza na polu fundacji artystycznych.
Podobnie jak królowa Elżbieta Rakuszanka w kaplicy Jana Olbrachta, Konarski ograniczył się do gruntownej modernizacji średniowiecznej kaplicy, którą wyposażył w sprzęty liturgiczne, nastawę ołtarzową, rzeźbę nagrobną i inne dzieła.
Nie próbował natomiast rywalizować ze wspaniałością wznoszonego obok mauzoleum króla Zygmunta.
Starał się jednak przyćmić pomniki innych dygnitarzy, stawiane właśnie w katedrze.
Wspomagany prawdopodobnie przez swojego bratanka Jana, który studiował w Bolonii, biskup doprowadził do wykonania dzieła nowatorskiego przez artystów włoskich.
Towarzyszące temu okoliczności zostały tu po raz pierwszy przedstawione systematycznie.
Inaczej niż sądzono dotąd, okazuje się, że struktura pomnika wywodzi się z nagrobków papieskich.
Zidentyfikowano też włoskie i antyczne źródła poszczególnych ornamentów.
Spłaszczona płaskorzeźba figuralna wykazuje niedostrzegane wcześniej podobieństwa do archaizujących płyt generałów dominikańskich w Rzymie z przełomu wieku XV i XVI, akceptowanych w kręgu przyszłego papieża Juliusza II.
Niemało uwagi poświęcono też szczegółom stroju, formie insygniów oraz fizjonomii hierarchy, w znacznej mierze wyidealizowanym, choć niepozbawionym odniesień do rzeczywistości.
Analizie formalnej towarzyszą rozważania nad treściami dekoracji kaplicy grobowej.
Zidentyfikowano antyczne literackie źródła napisów widniejących niegdyś na tablicach ściennych.
Przedstawienie śmierci NPMarii w ołtarzu zestawiono z katedralną tradycją urządzania wnętrz sepulkralnych, osnutą wokół wątku błogosławionej wizji, czyli dostąpienia przez zmarłego zaszczytu obcowania z Bogiem twarzą w twarz.
1525) w katedrze wawelskiej nagrobek własny to najstarszy w Polsce wyrzeźbiony przez Włochów pomnik z figurą zmarłego.
Nie został jednak dotąd systematycznie zbadany.
Dlatego niniejsza książka wypełnia dotkliwą lukę w badaniach sztuki XVI wieku w Polsce.
Czytelnik dowiaduje się najpierw o zasługach ordynariusza na polu fundacji artystycznych.
Podobnie jak królowa Elżbieta Rakuszanka w kaplicy Jana Olbrachta, Konarski ograniczył się do gruntownej modernizacji średniowiecznej kaplicy, którą wyposażył w sprzęty liturgiczne, nastawę ołtarzową, rzeźbę nagrobną i inne dzieła.
Nie próbował natomiast rywalizować ze wspaniałością wznoszonego obok mauzoleum króla Zygmunta.
Starał się jednak przyćmić pomniki innych dygnitarzy, stawiane właśnie w katedrze.
Wspomagany prawdopodobnie przez swojego bratanka Jana, który studiował w Bolonii, biskup doprowadził do wykonania dzieła nowatorskiego przez artystów włoskich.
Towarzyszące temu okoliczności zostały tu po raz pierwszy przedstawione systematycznie.
Inaczej niż sądzono dotąd, okazuje się, że struktura pomnika wywodzi się z nagrobków papieskich.
Zidentyfikowano też włoskie i antyczne źródła poszczególnych ornamentów.
Spłaszczona płaskorzeźba figuralna wykazuje niedostrzegane wcześniej podobieństwa do archaizujących płyt generałów dominikańskich w Rzymie z przełomu wieku XV i XVI, akceptowanych w kręgu przyszłego papieża Juliusza II.
Niemało uwagi poświęcono też szczegółom stroju, formie insygniów oraz fizjonomii hierarchy, w znacznej mierze wyidealizowanym, choć niepozbawionym odniesień do rzeczywistości.
Analizie formalnej towarzyszą rozważania nad treściami dekoracji kaplicy grobowej.
Zidentyfikowano antyczne literackie źródła napisów widniejących niegdyś na tablicach ściennych.
Przedstawienie śmierci NPMarii w ołtarzu zestawiono z katedralną tradycją urządzania wnętrz sepulkralnych, osnutą wokół wątku błogosławionej wizji, czyli dostąpienia przez zmarłego zaszczytu obcowania z Bogiem twarzą w twarz.