Trojanki Jana Klaty

„Wojna się skończyła, czemu zabijacie?” ?
tym jednym zdaniem można streścić Trojanki w reżyserii Jana Klaty.
Eurypides, pisząc swoją tragedię, bezczelnie złamał koturn tradycji.
Opowiedział o mieście od którego odwrócili się bogowie.
Pokazał bohaterów Homera, którzy nie potrafili zmierzyć się z własnym zwycięstwem.
Oddał głos pokonanym ?
kobietom, członkiniom królewskiego rodu, zepchniętym na samo dno egzystencji...
Trojanki to jednak nie tylko spektakl o wojnie i okrucieństwie, również o wektorach relacji w pięknym świecie rodzinnej nienawiści.
Za murami Troi też były problemy, przemilczenia… Książka Trojanki Jana Klaty została napisana, by zachować w pamięci dźwięk przesypującego się piasku i zapach spalonych manekinów.
Pokazuje naszą pracę nad tym spektaklem i opowiada o ryzyku, jakie wiąże się z wystawieniem antycznego dramatu – zawsze jest to niepewne balansowanie na granicy sensów greckiego oryginału.
Książka Trojanki Jana Klaty jest bytem złożonym i niedefiniowalnym gatunkowo.
Łączy w sobie formę eseju, dziennikarskiego wywiadu, dziennika, komentarza, reportażu i naukowego wykładu.
Przynosi obraz pracy reżysera, który z równym zaufaniem i ciekawością odnosi się do własnych wyobrażeń, jak i do komentarzy specjalisty filologa, historyka, teatrologa.
Ta nowatorska praca tworzy wzorzec dla profesjonalnego standardu: życzyłbym sobie, aby każdy spektakl stanowiący adaptację dawnego tekstu dramatycznego posiadał tak opracowaną dokumentację procesu twórczego, z tak profesjonalnym podejściem do źródła.
dr hab.
Krzysztof Bielawski, Instytut Filologii Klasycznej UJW centrum zdarzeń, a zatem w centrum rozpaczy, jest Hekabe Doroty Kolak.
Matka tracąca dzieci obumiera, chwila po chwili, kawałek po kawałku.
Rola jest wstrząsająca, bo pozbawiona źdźbła aktorskiej histerii.
Na pierwszym planie, a wtopiona w całość.
Kolak z siwymi włosami, niższa od młodszych partnerek, ma w sobie tyle siły, jakby wypełniała całą scenę.
To w jej Hekabe skupia się wszystko, co w gdańskich Trojankach najważniejsze – wojna widziana przez kobiety, ich zduszony krzyk niezgody na taki świat, oczy suche już bez łez.
Patrzę na Dorotę Kolak i przechodzą mnie dreszcze.
Wiadomo nie od wczoraj, że to jest wielka aktorka.
Tyle że teraz – z większą niż jeszcze nie tak dawno intensywnością – pokazuje, że może zrobić wszystko, trafiając idealnie w każdy ton.
Jako Hekabe ma w sobie esencję tragedii Eurypidesa, ale i cierpienie każdej matki, wraz z dziećmi tracącej uzasadnienie do życia.
Jacek Wakar, Ziemia jałowa.
O Trojankach Jana Klaty w Teatrze Wybrzeże, więź.pl