O antropozofii Rudolfa Steinera

Antropozofia?
Co to właściwie jest?
Powiedz w kilku zdaniach, na czym to polega?
Zajmujesz się tym od tylu lat i jeszcze ci się nie znudziło?
– takie pytania zadają mi czasem dawno niewidziani przyjaciele, znajomi, krewni.
Zwłaszcza w Polsce.
W Polsce, gdzie o twórcy antropozofii, Rudolfie Steinerze (1861–1925) – jednej z najwybitniejszych indywidualności XX w., filozofie, mistyku, reformatorze kultury i życia społecznego – wie się niewiele.
A to, co się wie, bardzo rzadko pochodzi z własnych doświadczeń.
Wyrażane opinie są zwykle powielaniem sądów gdzieś przeczytanych lub usłyszanych, zlepkiem informacji wyrwanych z kontekstu, czasem słusznych, częściej jednak groteskowo przekręconych i zdeformowanych.
[…] Zawsze interesowało mnie najbardziej, jak myśli potężnych indywidualności działają w świecie: poznasz drzewo po owocach, jakie rodzi.
Praktyczne owoce antropozofii były dla mnie kamieniem probierczym jej wartości i użyteczności.
[…] jak to jest w innych dziedzinach inspirowanych przez antropozofię: w medycynie, rolnictwie, inicjatywach gospodarczych, polityczno-społecznych, w bankowości?
I wreszcie: czy zajmowanie się antropozofią zmienia ludzi?
A jeżeli tak, to w jakim kierunku?
Czy proponowana przez antropozofię droga rozwoju wewnętrznego rzeczywiście zawsze doskonali ludzi moralnie?
A jeżeli dzieje się inaczej, to gdzie szukać przyczyn niepowodzenia?
(ze Wstępu)