Zarządzanie bezpieczeństwem osób niepełnosprawnych w ryzykach ewakuacji

W literaturze problematyka bezpieczeństwa jest szeroko podejmowana przez wielu badaczy i ta tematyka dotyczy zarówno bezpieczeństwa zewnętrznego, związanego głównie z obronnością państwa, jak i wewnętrznego, utożsamianego z bezpieczeństwem ustrojowym, publicznym oraz powszechnym.
Jednym z elementów zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego jest dbałość o bezpieczeństwo zdrowotne.
Bezpieczeństwo oraz zdrowie należą do wartości plasujących się wysoko w hierarchii potrzeb ludzkich.
Z tego powodu w zakresie działalności państwa znajdują się stworzenie i obsługa systemu opieki zdrowotnej i ochrony zdrowia.
Wśród wielu definicji bezpieczeństwa zdrowotnego należy zwrócić uwagę na tę, która wskazuje na powiązanie go z potrzebami zdrowotnymi człowieka na wszystkich etapach jego życia, a przede wszystkim w sytuacjach, kiedy przestaje być samowystarczalny.
Rozważania podjęte na podstawie analizy literatury przedmiotu prowadzą do stwierdzenia, że zbyt mało uwagi poświęca się bezpieczeństwu osób, które utraciły zdrowie, a zwłaszcza dotkniętych dysfunkcją sprawności ruchowej, niepotrafiących samodzielnie poruszać się, tym samym niezdolnych do podejmowania niezależnych działań.
Zaspokajanie potrzeby bezpieczeństwa tych osób ma szczególne znaczenie, gdyż sytuacja, w jakiej się znajdują osoby niepełnosprawne ruchowo, powoduje negatywne konsekwencje zarówno w sferze indywidualnej, jak i społecznej.
Mogą one utracić poczucie bezpieczeństwa przede wszystkim w razie wystąpienia zagrożenia, na przykład pożaru czy katastrofy budowlanej.