Chwile pewności. Teksty o prozie 3

Zebrane w książce szkice koncentrują się wokół kilku motywów przewodnich: emigracji i literatury polskiej powstającej w różnych okolicznościach historycznych, więzi między różnymi twórcami, poszukiwania rodowodów kulturowych w podróży i we wspomnieniach.Zaczyna Drzewucki od bardzo zasłużonej dla polskiej kultury Karoliny Lanckorońskiej, przechodząc do nie mniej zasłużonych postaci jak Maria Danilewicz-Zielińska (bibliotekarka, kronikarka emigracji, autorka zarysu powojennej literatury polskiej poza Polską) i Stefania Kossowska, która była ostatnią redaktorką powojennych londyńskich „Wiadomości”, zastępując na tym stanowisku Mieczysława Grydzewskiego.
Następnie pisze Drzewucki o młodszych, tworząc panoramę pewnego nurtu polskiej literatury.
Zwrócenie się autorów omawianych książek ku przeszłości nie ma wiele wspólnego z nostalgicznym zapamiętaniem się w minionym, to praca rozpoznawania znaczeń, wskazywania początków i budowania mostów ku teraźniejszości.Anna NasiłowskaJest to pasjonująca książka.
Powód elementarny: sugeruje mi powrót do ważnych tytułów, podpowiada, co przegapiłem.
Przegapiłem, bo Drzewucki nie pisze o hitach wydawniczych.
Takimi nie są przecież pamiętniki czy edycje listów.
Niektórych autorów historia literatury pomija całkowicie.W krótkich przejrzystych szkicach uchwycona jest esencja omawianej książki, całego gatunku albo profil piszącego autora.Książka napisana z werwą, styl, jak to u Drzewuckiego, przejrzysty, bez popisów, bez brzuchomówstwa i tańca na linie.
A jednak jest szybko rozpoznawalny.
Doskonała technika operowania detalem i cytatami.Piotr Mitzner