Budzą mnie w nocy słowa do zapisania

Andrzej Wojciechowski jest poetą bez maski.
Pisze wiersze od pół wieku, niekiedy z wieloletnimi przerwami.
Zwięzłe i węźliste liryki wydają się ciemne i jakby pokryte bliznami.
Mówią o takich bólach i rozpaczach, które powinny łączyć człowieka z człowiekiem.
Poeta dzieli się cierpieniem powszednim jak chlebem.
Błądzenie w labiryntach niegdysiejszych i niedawnych bólów wydaje się nie mieć końca.
W najnowszym tomie Wojciechowskiego otwiera się niejasna nadzieja być może tylko na chwilowe zrozumienie i porozumienie z bliźnim.
Czy wyjście z morza zranień i upokorzeń jest wreszcie możliwe?
Wiersze nie pragną litości, czekają na wysłuchanie.Zbigniew Chojnowski