Dygot

Porywająca opowieść o pięknie i okrucieństwie polskiej prowincji Kończy się wojna.
Jan Łabendowicz odmawia pomocy uciekającej Niemce i ta przeklina jego rodzinę.
Wkrótce na świat przychodzi syn Jana: chłopiec o śnieżnobiałej skórze.
Kilkadziesiąt kilometrów dalej, w starej szafie wybucha zapomniany granat, burząc życie Bronka Geldy i jego kilkuletniej córki.
Na losy Geldów i Łabendowiczów wpływają kolejne dziejowe zawirowania i przepowiednie, a także osobiste słabości i obsesje.
Drogi obu rodzin przecinają się w zaskakujący i niespodziewany sposób.
Na dobre zespaja je uczucie dwojga odmieńców: introwertycznego albinosa i okaleczonej w płomieniach dziewczyny.
Dygot to powieść uwielbiana przez czytelników i ciesząca się uznaniem krytyki.
Jakub Małecki w sposób godny mistrzów przeplata grozę istnienia z nostalgią za światem, który bezpowrotnie przeminął.
Małecki pisze o polskiej prowincji jak o wojnie, a o ludziach jak o demonach.
Znakomita powieść obyczajowa.
Łukasz Orbitowski Dobre.
I to bardzo.
Po cóż pisać więcej?
Michał Nogaś, „Gazeta Wyborcza” Bez wątpienia najlepsza dotąd powieść Małeckiego.
Ludzie – żywioły.
Życie – zagadka.
Przemijanie – suspens.
Historia Polski plus historia rodzinna, ale wariacko i poetycko, serdecznie i bezpretensjonalnie.
Jacek Dukaj Dygot to strach przed życiem, przed cierpieniem, przed przyszłością.
Dygot to także samo życie.
Dlatego Dygot to również tytuł świetnej powieści o życiu, o strachu, o cierpieniu i okrutnych wyrokach losu.
I o tym, że nie można się wyrwać z kręgu przeznaczenia.
Tak jak nie można się oderwać od lektury.
Leszek Bugajski, „Wprost” Małecki nie musi sięgać po sensacyjne triki, aby przykuć uwagę czytelnika.
On po prostu znakomicie opowiada ludzi: ich wewnętrzne napięcia, małe dramaty i codzienne sprawy.
Po raz kolejny literatura pokazuje, że najbardziej fascynujące jest zwykłe ludzkie życie.
Wit Szostak