Czarnolas

Miejscem wydarzeń tej baśni dla dorosłych jest zwykła, nienazwana polska wieś.
Życie tam przypomina drzemkę przeplataną codziennością.
Jest leniwe, spokojne, ziewające.
W życie to wkrada się chichot śmierci, który zabiera głównemu bohaterowi, małemu chłopcu, rodziców, ukochanego psa a na samym końcu Wuja.
Wszystkie te straty, skłaniają chłopa do podjęcia decyzji by spróbować przywrócić to, co odeszło, odwrócić nieodwracalne.
Postanawia więc ukryć się w trumnie swojego Wuja i razem z nim zamieszać gdzieś na styku światów.
I nauczyć się "sztuki tracenia", mimo że ona tak bardzo boli.
***Jaga Słowińska - absolwentka ASP we Wrocławiu, ilustruje książki.
***Autorka i zarazem znakomita graficzka za pomocą prostych fraz potrafi nadać przedstawionemu światu poetycki i metafizyczny wymiar.
Umie opowiadać o kwestiach fundamentalnych i nieuchwytnych zarazem tak jakby pojęła jakąś tajemnicę istnienia i to nie tylko dla siebie samej.
A ja jej wierzę.
Czarnolas to też historia o miłości i śmiechu, zapomnieniu i pamięci i potrzebie współbycia tak silnej, że ograniczenia nie stanowi fizyczny czas i przestrzeń.
Słowińska ze spokojem wprowadza nas w świat niewyjaśnionych tragedii, pełny niespodziewanych chichotów losu.
A my patrzymy na te malarskie obrazy literackie jak zaczarowani i oniemiali skalą talentu narracyjnego, hipnotyzującą powolnością akcji i pięknem lapidarnego, autorskiego języka.Tymoteusz Milas ***Liryczna opowieść pełna magii, księżyca i lasu.Łukasz Łuczaj ***Momentami miałam wrażenie, że śnię.Kamila Kapłoniak, Czytająca Mewa ***Czarnolas zabiera na pogranicze życia i śmierci.
Zmusza do wyjścia ze strefy komfortu i daje przestrzeń na własną interpretację doświadczenia straty, bo czy istnieje coś bardziej nieodwracalnego i nieoczywistego w swej oczywistości niż śmierć?Klaudia Michalik, Potęga Książki ***Motyw cierpienia po stracie stał się dla Jagi Słowińskiej podstawą do stworzenia niezapomnianej baśniowej przygody.
To inteligentna i poruszająca wyprawa, która zachwyca swoją niewymuszoną formą.
"Czarnolas" można nazwać baśnią dla dorosłych, choć ja myślę, że może być też baśnią łączącą różne pokolenia czytelników.Mateusz Miedziński, Mój Kajecik